BLDNDKTR

Excuus

Gepost op 10 februari 2011

Excuus
Alles wat je tot voor kort in woeste brainstorms verzon voor de cover van je blad – opvallen!, opvallen! – gebeurt nu in sneltreinvaart. Een cover moet toch kunnen praten? Een velletje papier moet toch kunnen hinniken? Een cover moet toch, Playboy, kunnen zuchten? Of, Autoweek, claxonneren?Ja, ja, ja, ja. Een cover moet toch kunnen ruiken en zingen of – er zijn zoveel soorten bladen – net op tijd een wervende boer kunnen laten? Technisch kon er al zoveel en financieel in 2011 ook. Zéker eenmalige acties zijn alleen nog maar een kwestie van lef en planning. Toenemende hoon voor het armzalige excuus ‘te duur’! De Twentse krant Tubantia brengt een bijlage in 3D. Zet het bijgevoegde 3D-brilletje op en je ziet de foto’s en sommige advertenties driedimensionaal. Bild Zeitung deed verleden jaar hetzelfde, maar dan met de hele krant. Deze week gelanceerd: zingende postzegels. En natuurlijk Playboy. Waar ook ter wereld verscheen wel een keertje een 3D-Playboy-cover, alhoewel er niets on-erotiserenders is dan zo’n lullig gekleurd brilletje op je neus. De Amerikaanse Esquire, drie jaar geleden. In twee dagen uitverkocht. De cover was zwaar van de elektronica. Even op een button tippen en er ging op de cover, op een prefab circuitje, een auto rijden. Het weekblad Margriet verleden jaar: je liep in de kiosk voorbij de stapel en, omdat daardoor een chip werd geactiveerd, klonk er plotseling muziek.
In brainstorms langs zien komen: je cover als Elektrospel. Het ene contact op de covertekst en het andere contact op de juiste bladzijde, gevolg: een cover vol vrolijk flikkerende lampjes. Of, opvallen, opvallen: een permanent knipperlichtje op de cover. Kioskhouders zouden er gek van worden, anders was het allang gebeurd.

Visioen! Je stapt een tijdschriftenwinkel binnen. Bij de ingang stop je je vinger in een apparaat. Het apparaat herkent jou, want ooit heb je je vingerafdruk bij de winkel laten deponeren. Je houdt van schaken, van asperges en van Anouk. Mét je vingerafdruk is dat in het systeem opgenomen. Bij de ingang word je enthousiasmerend vanaf een schermpje toegesproken: deze week in Esta uitgebreid interview met Anouk, deze maand in JFK: dé schaakbohemiens!

Grazia
Gimmickvol, al die moderne elektronica op die ouderwetse velletjes papier. Maar je zou zeggen: sla dat stadium over en maak metéén een tijdschrift-app. Onmiskenbaar is de iPad dé reden van de versnelde printontwikkelingen. Kop boven artikel in vakblad: ‘Vanuit het graf schreeuwt print wanhopig om aandacht’. Een app brengt alles in beweging, kan laten zien wat er backstage gebeurt. Twee jaar geleden deed het omroepblad TV-Totaal iets wat het tijdschrift Grazia deze week perfectioneert. Het komt samengevat hier op neer: Ilse de Lange zingt je toe, vanaf de cover. En inderdaad, daar moet je als lezeres wel wat voor doen. Op de cover van Grazia, het speciale ‘Backstage Issue’ zit een QR-code (Quick Response Code). Met de camera van je smartphone scan je de code. Een QR-reader is gratis te downloaden. Ilse zingt uiteindelijk ‘speciaal voor jou’ de akoestische versie van ‘Beautiful Distraction’. En er is nog meer te downloaden: een kijkje achter de schermen van de Ilse-fashionshoot en: ‘zó maak je smokey eyes in de nieuwste trendkleur’. Natuurlijk: duur. Natuurlijk: hoeveel lezeressen, buiten de vriendinnen van de redactie, doen dit? Maakt niet uit. Maandenlang denk je nog: Grazia, even scannen of ze deze keer iets bijzonders hebben.

Delen

Aspiratie

Gepost op 2 februari 2011

Aspiratie
Wie noemt zijn blad nou Arts & Auto? Bedenk: het was 1935. Wie noemt zijn blad nou Libelle? De eerste hoofdredacteur (1934) wilde laten merken dat hij niet van de straat was, misschien had hij zelfs een auto. Het woord ‘libel’ is Latijn voor boek en heeft niets met welk insect dan ook te maken. Libelle is een begrip geworden en heeft zich geheel losgezongen van de oorspronkelijke betekenis. Hetzelfde geldt voor Margriet. We gaan een blaadje beginnen, voor vrouwen. Een margriet, dat is wel een stevige bloem die lang meegaat, en vrouwen houden wel van een bosje. Dus: Margriet. En ook hier: het huidige weekblad heeft niets meer met de naam. De letterlijke betekenis werd weggeduwd door een begrip. Panorama? Ooit dekte de naam de lading: wekelijks een panoramische beeldblik op de wereld. Nu komt het woord ‘panorama’ niet meer in je op. Vrij Nederland, in de oorlog een logische naam. De Groene Amsterdammer, genoemd naar het groene papier waarop de eerste jaren gedrukt werd. De Telegraaf, de telegraaf bestaat al lang niet meer. Het blad Arts & Auto? Ontstaan in een tijd dat alleen een afgelegen huisarts een automobiel had. Een prachtige allitererende titel, toen, één en al aspiratie. Nu heb je het blad Miljonair.

Esta
Is de naam van een blad belangrijk? Uiteindelijk niet meer, bij de lancering wél. Vanaf het begin heeft het tijdschrift Landrover geen geld uitgegeven aan naamduiding. Terecht. Hetzelfde geldt voor titels als Bier, Feyenoord, Mijn Bonsai, Trouwen. De inhoud van het blad is meteen duidelijk, je weet waarom je het laat liggen. Maar bladen als AM (glossy), ZIN (ouderen) of V-magazine (fashion)? Kan alleen met veel en dure uitleg.
Maanden, soms langer dan een jaar doe je over de ontwikkeling van een groot nieuw blad. In een laat stadium zegt iemand dan altijd: zijn we het eigenlijk eens over de naam? Gevolg: angsthazerige discussies, die leiden tot het inschakelen van een Namenbureau. Onder professionele leiding ga je dan van 500 naar 200 naar 40 naar 5 geschikte namen voor het te lanceren tijdschrift. Over de naam van het blad Esta is vijf maanden gediscussieerd. Esta is een vrouwenblad voor vrouwen die Viva ontgroeien. Allerlei namen kwamen langs. Tenslotte had iemand – beproefd recept – in een paar buitenlandse woordenboeken het woord ‘vrouw’ opgezocht. Bingo! Esta is Spaans voor ‘zij is’. Paste bij de inhoud en bovendien doet Esta aan klankrijm met Viva.

Arts & Auto
Arts & Auto, oplage 100.000 (!), heet al 75 jaar hetzelfde. Ook hier is de titel losgeraakt van de inhoud. Niet veel auto’s meer te bekennen, wel veel artsen. Zeker zeven rubrieken waarvan bekend is dat ‘men dat graag leest’. Een bijna Bekende Nederlander die elke keer een confrontatie met de medische wereld beschrijft. Een cryptogram. Een medisch student over zijn financiële uitgaven. In elk nummer de rubriek Afscheid: een in memoriam van een bekende chirurg of een medisch bestuurder. Met, overigens, weinig aandacht voor het ziekteproces.
En vanwege de woordspelingen even noemen: de rubriek Ledemaatjes en de mooie fotoserie Sprekende Kamers – een arts wordt in zijn spreekkamer gefotografeerd en vertelt iets bijzonders over die kamer. En wat is de populairste serie in elk woonblad? Bij iemand binnenkijken! In Arts & Auto regelmatig een kijkje in de villa van een medisch stel. De titel van het blad is niet meer van deze tijd. Wel van deze tijd: de losgezongen inhoud. Slim & Sober. Geen dokter nodig.

Delen

Covers

Gepost op 25 januari 2011

Covers
Van Coen Moulijn en een naakte Carice van Houten tot het Engelse gaymagazine Coitus. Ik wil maar zeggen: het gesprek verliep prettig ongecontroleerd.

We hielden een brainstorm over precies de goede splitrun-cover. Dus: hetzelfde blad met twee of drie verschillende covers. Omdat je daarmee met hetzelfde blad twee of drie deeldoelgroepen beter aanspreekt. Voor de mannen van je doelgroep een mannencover, voor de vrouwen een vrouwencover. Cosmopolitan heeft deze maand Sylvie van der Vaart op de cover. Dat is niets bijzonders, want Sylvie gunt elke glossy een keer een leuke maand. Maar er is keus uit drie Sylvie-covers: Sylvie in rood (sexy), Sylvie in wit (slim) of Sylvie in zwart (sterk). De glossy GQ (US-edition) brengt in haar februari nummer ‘the 25 Coolest Athletes of All Time’. Niet zo’n cool idee, ook erkende buitenlandse bladen doen soms pijn van plichtmatigheid. Maar op de cover, nee, op de verschillende covers van dezelfde GQ: Mohammed Ali, Bjorn Borg, Michael Jordan, noem maar op. Het blad Coitus (fashion, gay) zet ‘Bite me’ op de cover, je kunt kiezen uit twee verschillende covers, twee bijna dezelfde boys trouwens.

ZEIT Magazin, de wekelijkse bijlage van Die ZEIT, doet niet aan splitrun-covers en toch ook wel. Elke week een echte cover en op pagina 3 een vervolg. Op de echte cover bij het thema over afvallen een gezette Duitser, op pagina 3 dezelfde Duitser minus twintig kilo. Bij het themanummer over emoties: op de echte cover een lachend kind, op pagina 3 hetzelfde kind huilend. Ondertussen is de aanpak bij de lezers bekend en werkt verslavend – zoals elke goede rubriek.

Linksbuiten
Coen Moulijn? Het einde van de geweldige reeks Stoeptegelboeken komt in zicht. Na Johan Cruijff, Ard Schenk en Jan Mulder zijn er nog maar weinig personality’s die zo’n vijftien kilo-biografie waarmaken. De serie pruttelt nog wat na met trainer Ernst Happel. Dus: stoeptegelboek met alle keepers van Nederland. Of: met alle spitsen van Nederland. En tenslotte: boek met al die merkwaardige linksbuitens van Nederland. Van De Harder/Keizer/De Wit/Rensenbrink tot Robben. Met splitrun-cover naar keuze. Bestel het boek met Coen op de cover. Of met Van Marwijk.

Film
Toen zei iemand: waarom doen eigenlijk alleen tijdschriften aan verschillende covers? Filmaffiches zijn overal in het land hetzelfde. Terwijl filmpubliek uit verschillende doelgroepen bestaat, wordt iedere bioscoopganger op dezelfde manier aangesproken. Overal dezelfde poster van Sonny Boy. Overal hetzelfde Zwartboek-affiche. Wat geldt voor film, geldt ook voor toneel, musea, literatuur. En cabaret. Cabaretiers, die zijn toch niet saai? Waarom dan overal dezelfde affiches? Plak op stations en in bushokjes, waar je moet wachten, een variant met veel tekst. Toneel: De Drie Zusters, van Tsjechov. Splitrun is voor de zusjes uitgevonden! Musea: maanden zag ik datzelfde schilderij op het affiche van de tentoonstelling De grote ogen van Kees van Dongen. Er zijn ook andere Van Dongens met grote ogen. Deze week verschijnt het nieuwste boek van Kluun: Haantjes. Keuze uit een witte of een roze cover. Trouwens, waarom zo weinig boekenaffiches, búiten de boekwinkel?  En dan meteen maar tien verschíllende, met tien verschillende alinea’s uit dat net verschenen meesterwerk.

Delen

Doden

Gepost op 18 januari 2011

Doden
Succes, daar pik je graag wat van mee. Dus vroeg iemand: “Waarom maken we geen tijdschrift van de televisiehit ‘Ik hou van Holland’?” Al na tien seconden wilde ik schreeuwen: nóóit doen! De kracht van ‘Ik hou van Holland’ is dat het televisie is, dat het beweegt: de mimiek, het zingen, het geiten. Eenmaal op mooi papier gedrukt, veranderen spitse kwinkslagen in gewone gekke bekken.
Volgende vraag: “Waarom maken we van ‘Ushi en Loesie’ geen tijdschrift?” Dáárom niet! Op papier, hoe glimmend ook, blijft er niets van over. De kracht is de verwarring, de ontzetting in de ogen van de gast en de verbazing van de kijker: hoe lang heeft Wendy wel niet in de schmink gezeten, en wát hebben ze precies gedaan? Daarom: geen tijdschrift, wél een dikke bijlage in het populair-wetenschappelijke QUEST, of KIJK. Zó werd Wendy haar tv-karakter Ushi. Na vier uur was ik Dushi. Hoe Loesie eerst niet lukte. Stepbystep-fotoreportage van de metamorfoses, grime-toppers over hun technische hoogstandjes.

Het KRO-programma ‘Ode aan de doden’ was verleden jaar een succes. Op Allerzielen herdacht men op televisie een aantal bekende doden van 2010: weduwes, minnaressen en kinderen kwamen aan het woord. Natuurlijk gaat dit tv-programma eind 2011 op herhaling, met nieuwe doden. Pik in, zeer geschikt voor een jaarlijks tijdschrift! Kun je het hele jaar rustig aan werken. De start is vliegend: Coen Moulijn, Peter Post en Albert Heijn hebben we al. Bobby Farrell (Boney M) had pech, zoals al heel zijn leven. Hij stierf vorig jaar, op 30 december 2010, in het niemandsland van de herdenkingen. Tip voor bladen/programmamakers, pak Bobby toch mee in de nieuwe Ode voor de Doden. Zijn verhaal is té mooi en het is, met wat typerend Farrell-gesjoemel, te verdedigen: hij werd pas in 2011 begraven.

Boer
‘Boer zoekt Vrouw’ als tijdschrift? Metéén. Lanceren in de eerste week van de nieuwe reeks. Hoe is het met de boeren van het eerste uur? Wat we al dachten: Gerrit bleek homofiel. Boer vond boer. Verder: de verzamelde baby’s op een dubbele pagina. Verder: de verhalen die ze nú pas durven vertellen. (Natuurlijk ging Gijs dezelfde avond met alle drie). De scheidingen. De spelden in de hooiberg. De vrouwen die niet door de selectierondes kwamen. Statistieken svp!  En overal dat kakelbonte servies van Yvon Jaspers op tafel. Want alleen dan wilde ze meedoen.

Emo
DWDD als blad? Is ooit gedaan, door de VARA-gids. En plan even in: Spoorloos, Memories, All you need is love. Het ene tranen-met-tuiten-verhaal na het andere. Zijn stuk voor stuk minstens dikke emo-bijlages. Hoe ging het na de hereniging? Hoeveel scheidingen, nu de jeugdvriend nog leeft?
De TV-kantine? Wordt ooit een fotoboek. The Voice of Holland, zit daar een tijdschrift in? Zéker weten. Het ligt er al. Goed getimed. Hoofd-covertekst: ‘Waar hebben ze al die tijd gezeten?’ De tekst haalt je de woorden uit de mond. Ben Saunders, Kim de Boer, Pearl Jozefzoon; dáár zaten ze voor The Voice ze optilde. Het blad is hapsnap en to the point, in één avond bedacht, in twee dagen vormgegeven. Lekker actieblad, waar dit jurylid zijn zetel snel voor omdraaide.

Delen

Blaadje

Gepost op 11 januari 2011

Blaadje
Afgelopen vrijdag een tijdschrift gestolen: de glossy Jackie, the Dutch Fashion Magazine. Altijd links laten liggen – fashion weet je wel – maar in een half uurtje aan een luxe leestafel zag ik téveel leuke rubrieken, las ik téveel leuke zinnetjes. Hoofdredacteur Eva Hoeke die het over haar ‘modeblaadje’ heeft. Modeblaadje! Kom daar eens om bij al die andere catwalkmagazines. De verzamelde sieradenfabrikanten vat ze samen als ‘de flonkerindustrie’ en ze geeft toe dat ‘we Ware Eksters zijn, met altijd plek voor nóg een ring met diamantje of een Tiffany-key necklace’.

Ook voor modetijdschriften geldt: het gaat er niet om wat je zegt, maar hoe je het zegt. De héle Jackie knipoogt. Medewerkers komen voorin het blad niet weg met een borstklopperig cv-tje, ze beantwoorden elke keer een redelijk intieme vraag. Zoals: ‘Je mag, vaste relatie of niet, met één ander persoon het bed delen. Wie is dan je wild card?’ Journaliste Karin Kuipers, 25 jaar getrouwd: ‘Jude Law, die wil ik wel ervaren.’

Bitches
Hoe noem je zo’n rubriek voorin je blad? Catwalktalk? Haves? At First? In Jackie heet die pagina simpelweg BlaBla. Top, vooral omdat er niet geblablaat wordt. Verderop, boven de column van Roxane van Iperen: Tem de Trut, over bitches die ze als kind al ‘van het klimrek wilde lazeren’. Achterin: columniste Nikkie Plessen, zeven maanden zwanger, over haar beste seks ooit, en: ‘Bouwvakkers, willen jullie toch ook nog een keertje naar me fluiten?’ Halverwege JACKIE de rubriek ‘Who’s that girl?’. Elke keer wordt het cv van een internationaal covermodel doorgenomen: svp veel rommelige relaties, venijnige vetes en Betty Page look-alikes.

Vilein
Jackie was een verwend PC Hooft-blaadje: te duur, te pretentieus en nul emotie. Het laatste jaar is het jong-vilein geworden: stukjes LINDA maar dan niet van en voor 40plus-meisjes, en overall een snelle VIVA-toon. En zoals altijd, bij elk goed blad: leuke rubrieken. Alleen al ‘Jackie Date’. Drie journalistes hebben een date met een Bekende en stuk voor stuk spelen ze hun rol. De één flirt, de ander zeurt, de derde is serieus. En… het werkt. Waylon werd ter plekke verliefd en Johnny de Mol bekende hoerenbezoek. Ook in Jackie: de Bachelor List Top-50. De rijkeluiszoontjes van vroeger zijn eruitgekieperd, er is nu ook plek voor voetballer Daley Blind. Plus de uitleg waarom de heer Pauw er niet bij staat. Hoe dan ook ‘een blijvend buitenkansje voor de ezels onder ons’.

Yummy
‘Het eerste wat ik voor mijn baby kocht, was een jurkje van Dior’.
We zijn in The Yummy Mummy Issue van JACKIE, een special over die negen maanden en de maanden daarna. En over dat uurtje pal ervoor. Het blad JAN had JANtje, Viva heeft VIVAmama, en je hebt de glossies MAMA en KekMAMA. Dus dacht de redactie: daar is ook voor ons een markt. Die aanslag op ons mooie jonge lijf, die achtbaan van nieuwe emoties. En we noemen de special natuurlijk niet JACKIEMama of zoiets. Geheel in stijl: Yummy, een mummy-issue! Ik schat in: ongeveer driehonderd boze mails en opzeggingen. Je zult maar geen kinderen hebben, en ze ook per se niet willen. Dan laat je JACKIE liggen op de leestafel.

Delen

Pamela

Gepost op 4 januari 2011

Pamela
Beste tijdschriftcovermodel (m/v) van 2011? Lady Gaga en Geert Wilders; om dezelfde redenen. Maar eerst een quizvraag. In welk jaar komt de volgende zin: ‘Pamela Anderson op de cover van de Amerikaanse Playboy, Tatjana op de cover van BeauMonde, Kate Moss op de cover van In Style’.
Een citaat uit 1992 of uit 2011?
Béide jaartallen zijn goed. Sommige covermodellen hebben levenslang, botox en photoshop werken elke jaarring vakkundig weg. En of ze nou van siliconen zijn of niet, dat dondert niet, het gaat om de gevoelsleeftijd. Pamela Anderson (43) deze maand voor de dértiende keer op de cover van Playboy. Tatjana Simic (47) stond tien keer op de cover van de Hollandse Playboy en beleeft nu op de voorpagina van BeauMonde haar definitieve cover-comeback. De elfde keer Playboy maken we ook nog wel mee. Kate Moss (37) is nu al 23 jaar covermodel. Ze breekt alle records, alleen al meer dan 25 keer op de cover van de Engelse Vogue. Nu weer in Duitsland januari-covergirl van InStyle. En dan ook maar Patricia Paay (60). Verleden jaar Kerst voor de vierde keer in Playboy, voor de vierde keer succesvol. Maar Patries (alweer bijna 61) zal nog veel meer records gaan breken. Samen met dochter Curry in Playboy. Samen met Mickey Hoogendijk in Playboy! Publicity, you know. En kijk alvast uit naar eind oktober 2014: gelekte foto s van de eerste 65-jarige in Playboy.

Gaga
Wie zet je op de cover? Dat steekt nauw. Bij het blad Linda: Linda. Bij Donald Duck: Donald. Elke Duck-cover met Mickey Mouse verkoopt minder. Een goed covermodel is hét DNA-visitekaartje van het blad. Cosmo, Glamour, Red en noem ze maar op: Sylvie van der Vaart, Yolanthe, Doutzen Kroes. En waarom noemen we Madonna niet meer? Omdat Lady Gaga is opgestaan. De pop-provocateur is hét internationale covermodel van 2010/2011. Van het blad Parlour tot V-magazine tot Elle. Van Hollands Diep tot Vanity Fair. En de foto’s zijn altijd bijzonder: hand voor haar borsten, maar geen gewone hand (Qmagazine). In biefstuk gehuld (Vogue Japan). Als Jo Calderone, als man dus, op de cover van Vogue Hommes Japan. Elk grensverleggend blad wil in 2011 een stukje Gaga. Bovendien komt er een plaat van haar uit. In Nieuwe Revu zegt ze: ‘Ik wil een Lady Gaga expositie in het Louvre’. Ze heeft gelijk; vaak moet je het zélf bedenken.

Wilders
In Nederland: Wilders. Voor opiniebladen ook in 2011 hét covermodel. Als je het even niet meer weet als cartoonist, trek je de Wilders-la open. Als je een saaie cover dreigt te maken, roept iemand: ik heb nog wel een Geert-ideetje. Want de Limburger is als Gaga: uitgesproken opvattingen en een uitgesproken uiterlijk. Vrij Nederland deed de Wilders-cover al een keertje of zes. We hadden al: Rutte en Verhagen met Wilderskapsel. We hadden al: Koningin op bordes met twaalf gekloonde Geerten als ministers. We hadden al: ‘Wilders in de war’, met op de cover zijn kapsel in de war. Wat zeker zal komen: Beatrix met Wilders-kapsel. Of, als hij straks water bij de wijn moet doen: kapsel met een paar rasta’s. En, goed te plannen, straks de PVV-jongerendag. Arena vol kleine blonde pruikjes. Want iemand zei: voor volgende week heb ik nog wel een Wilders-ideetje.

Delen

Happinez

Gepost op 22 december 2010

Happinez
Achteraf praten is makkelijk.
Dat is dus onzin.
Om er even in te komen: ‘Wat achter ons ligt en wat voor ons ligt, is niets vergeleken met wat in ons ligt’. Citaat uit ‘mindstyle magazine’ Happinez, het succesvolste tijdschrift van Nederland. Achteraf praten is helemaal niet makkelijk.

Het succes van Happinez is verklaarbaar, maar de máte van het succes niet. Tienduizend exemplaren verkopen, dat had iedereen bij de start van het blad wel gedacht. En misschien ooit dertigduizend, marketing is slim en je weet het in dit gekke landje nooit. Maar zoals nu, in 2010, ácht keer per jaar een verkoop van 170.000 print-exemplaren realiseren? Dat blijft niet te verklaren, alleen hakkelend door achteraf-goeroes.

Achteraf bijvoorbeeld: in crisistijd gaat men meer op zoek naar innerlijke beleving. Achteraf kun je vooral zeggen: voor het eerst werden de bekende muffe geitenwollen sokken glossy vormgegeven. Alles wat vroeger in dorre clubblaadjes werd geperst, kreeg voor het eerst zinnenprikkelende ruimte.

In het begin zag niemand het blad zitten, behalve bedenkster (Happ)Inez van Oord. De grootste tijdschriftuitgeverijen van Nederland dachten: de groeten met je wierookblaadje, daar steken wij geen geld in, wij zijn een nuchter volk, zweven doe je op de kermis. De groeten terug, zeiden de bedenkers, en begonnen voor zichzelf. Terwijl in Nederland het ene tijdschrift na het andere hyperventileert, bouwde Happinez gestaag aan haar naam&faam. En niet alleen behind the dykes. Voor het eerst lukt het een Nederlands blad ook buiten onze grenzen. Happinez verscheen dit jaar vier keer in Duitsland(oplage ongeveer 150.000) en heeft daar voor 2011 bijgetekend. Coverthema’ s: Liebe, Zeit, Hingabe, Leidenschaft. Binnen twee jaar verschijnt Happinez in nóg twee Europeesche landen. Libelle heeft dat ook geprobeerd. Ik zag ooit een volledig Duitstalige Libelle, maar wist meteen: daar klopt iets niet. Plak op Hollandse kaas geen Duits etiket. Want dat is de kracht van Happinez: er is niks Hollands aan. Boeddha loopt op klompen, Boeddha draagt lederhosen en ik weet zeker: Boeddha blijkt straks ook nog dol op spaghetti.

Flow
Zie Happinez als een succesvolle, heerlijke regenbui. Na een tijdje druppelt het dan in elk blad. Vrouwenbladen krijgen zingevingsrubrieken, glossy s hebben het opeens ook over De Zeven Wijsheden, zelfs mannenbladen ontdekken yoga. Iedere tijdschriftformule snoept iets van een bewezen trend. Libelle brengt zelfs een dikke special: Libelle-Balance. Covertekst: ‘Symboliek, de taal die wij allemaal spreken’. Het blad Flow doe je ernstig tekort met het woord ‘druppel’. Het groeit ondertussen rustig door naar een oplage van 100.000ex. Flow(‘Simplify your life’) is pragmatischer dan Happinez. Soms elf soorten papier in éen blad. Kleurplaten. Knipcursus. De gouden regels voor bloemschikken. Lijkt truttig, is het absoluut niet, want het is superieur vormgegeven. Flow is geen blad maar een modern cadeautje van vroeger. Een bundel pure nostalgie.
Oók een succesvol antwoord op de crisis. Achteraf.

Delen

Intrigerend

Gepost op 14 december 2010

Intrigerend
Weet je wat we gaan doen? Een saai onderzoek! Een onderzoek waarvan we de cliché-uitslagen al weten. Jumbo Supermarkten betaalde. Belangrijkste conclusies: ruim 90% van de Nederlanders stuurt Kerstkaarten en de meeste Nederlanders eten met Kerst een vleesgerecht.
Weet je wat je ook kunt doen? Een intrigerend onderzoek! Hoeveel mensen weten vóor Kerst al dat ze ná Kerst gaan scheiden? Hoeveel allochtonen schaffen, op verzoek van hun (klein)kinderen, een kerstboom aan? Voor hoeveel mensen is het hun láatste Kerst?

Vrij Nederland
Voor bladenmakers geldt: de donkere dagen ná Kerstmis.
Na Kerst willen lezers even niks: geen kalkoen, geen familie, geen kribbe en kransjes, geen geld uitgeven. Dus ook geen tijdschriften kopen. Je zult als blad maar in de winkel liggen, tussen Kerst en Nieuwjaar. Lezers zien je niet staan, zien je niet liggen: de beer heeft zich volgevreten en doet een weekje winterslaap. En áls je er al ligt, ben je traditioneel het slechtst verkochte nummer van het jaar. Vrij Nederland heeft dat opgelost en komt voór Kerst uit met een driedubbeldik nummer. Week 50, week 51 en week 52 ineen. Bijna maandblad, prettige Kerstdagen allemaal en tot 6 januari 2011. Het (veelbelovende) eindejaarsnummer heet dan ook: ‘Het Extra Dikke Winternummer’. Omdat deze VN ook ná Kerst in de winkel ligt, kun je het woord ‘Kerstnummer’ niet gebruiken. Na de Kerstdagen werkt het woord Kerst alleen maar tegen je.

Esta
Voor tijdschriftmakers het makkelijkste wat er is: het Kerstnummer. Je doet gewoon net zoals vorig jaar, en het jaar daarvoor. En elk jaar tsjonge wat is het Kerstnummer mooi, eigenlijk mooier dan ooit. Want een slecht geheugen maakt gelukkig. Kerstnummers zijn al jaren extra dik en extra mooi. Méer interviews, méer recepten, méer pagina’s. Er is voor het Feestnummer extra geld en de bekende Nederlander die zich nooit laat interviewen, maakt voor het Kerstnummer een uitzondering.
Ook voor de teksten geldt: doe niet creatief. Zet professioneel op de cover: Kerst, Kerstmis of Kerstnummer. En voeg de kreet ‘Extra Dik’ toe. Ooit las ik: ‘Ook wij pieken!’ Niet doen. Libelle cs zeggen gewoon: Kerst en: ‘lekker veel sfeer’ Delicious zegt: Kerst- en Feestrecepten. HPDeTijd zegt: Dubbeldik Kerstnummer. Van glossies tot Elsevier: gelukkig in grote lijnen déja vu, natuurlijk à la 2011 ingevuld. Zoals Esta met de fotoserie ‘Oude meesters, nieuwe meesters’: Matthijs van Nieuwkerk als Koning Willem III, Frits Barend met zwangere Barbara als het Joodse Bruidje.

KIJK
Het populair wetenschappelijke maandblad KIJK doet het een keer anders. Alsjeblieft, beste manlijke lezers van het Kerstnummer: uw levenslange legitimatie. Waarom kijkt een man naar naakt? KIJK legt het uit. Naaktmodel op de cover, en de covertekst stoot recht in het mannenhart van de mannendoelgroep: ‘Dit vind jij mooi, en daar kun je niets aan doen. Het voorgeprogrammeerde mannenbrein’.
Voor het eerst in haar bladgeschiedenis heeft KIJK een naakt op de cover. Maar natuurlijk is het geen sexy model, we kijken naar KIJK. Rustgevende tepels. Glazige schouders. Geen lippen, zwoele blik in haar ogen ‘weggesneden’. Alles wordt wetenschappelijk uitgelegd. De extra foliedruk maakt het ook niet warmer. En de button-covertekst ‘Nu extra mooi’ knipoogt.
Ik kan er niets aan doen, maar mijn mannenbrein zegt: deze Kerstcover is mooi.

Delen

Juliana

Gepost op 8 december 2010

2011: Juliana
Als je zelf niet beroemd bent, dan maar een stukje beroemdheid van anderen.
Wat bezit ik zoal? De gesigneerd inktlap van Gerard Reve. Twee kwasten van de schilder Jan Sluijters. Een vieze Ajax-cornervlag, nog uit stadion De Meer. Ik heb geboden op een schaakbord van Aljechin, tevergeefs. Nagellak van Marilyn Monroe, forget it. De fiets waar Rutger Hauer in Turks Fruit op reed, is die te koop? In maart 1969 hielden John Lennon en Yoko Ono hun Bed-in for peace in Hilton Amsterdam, kamer 902. Bij mijn weten is niet één stukje laken van toen bewaard gebleven! De stomerij als kapitaalvernietiger. Twee maanden geleden: Lady Gaga op de cover van Vogue, gehuld in echte lappen vlees. Meat-dress. Geweldig. Ik mag toch hopen dat de carbonades na de fotosessie meteen de diepvries zijn ingegaan. Maar er zijn grenzen: ik bied niet op stukjes penis van Napoleon, herhaaldelijk bij Christies te koop.

Op 14 maart 2011 bied ik wél. Bij Sotheby’s, namens een tijdschrift. De zolder van Koningin Juliana is door Beatrix&zusjes opgeruimd en eenmaal afgestoft, bleken de afdankers een openbare veiling waard. Vazen, stoelen, schilderijen. Theekopjes. Asbakken, lampen, 33 champagneglazen. Meer dan tienduizend objecten. Geschatte opbrengst: anderhalf miljoen. Reken je gerust maar rijk, zoiets gaat naar vijf miljoen. Dat worden half maart vier dolle dwaze koninginnedagen. Want mijn blad/opdrachtgever zal niet de enige zijn met kennis van de doelgroep. Betaalbaar stukje beroemdheid van anderen! Libelle, Margriet, Vrouw, Vriendin, Plus. Van Party tot Privé. Nouveau, Zin, Elegance. Het blad Vorsten is voor zoiets uitgevonden. Overvol straks, op de eerste rij. En na de veiling: het theeservies van Juliana en Bernhard als hoofdprijs van een Margriet-lezeressenwedstrijd! (met bewijs: foto van theedrinkende koningin). In oktober: doe mee met onze Grote Elegance Royalty Quiz, win zes oud-porseleinen eidopjes van Koning Willem III, of de zilveren brievenopener van Prins Bernhard. Voor veel tijdschriftlezers hebberig makende hoofdprijzen. En weer eens wat anders dan een jacuzzi, een juwelenbon, een Spa-weekend. Iets anders dan een ‘unieke meet & greet’ met Borsato, of met een gigolo (Linda).

2011: iPad
Wie wordt in Amerika, volgens Time, the Person of the Year? Lady Gaga? Julian Assange? Of zoiets als iPad? Zou ook kunnen, in 1982 was het ‘the computer’. Want leg maar eens uit, eind 2011, waarom je als tijdschrift nog geen app hebt. Het beste antwoord is dan nog: wij zijn niet suïcidaal.
Ik dacht dat ik te dom of te slechtziend was geworden voor The New Yorker, maar hun app bracht me weer helemaal bij de les. De app van Wired, van Oor, van Goedele! Binnenkort Vrij Nederland en Psychologie Magazine, en sinds verleden week de Viva-app. Helaas, zedenmeester Steve Jobs – topman van Apple – rules. Elders scheurde hij op voorhand een handvol tekeningen uit de Zeurkalender van Peter van Straaten. Steve zegt: “Geen naakt, geen naaktmodellen, geen seks”. Bild plakt in de appstore sterretjes op de tepels. Mis je wat? Op den duur natuurlijk wel. Nu heb je nog even een andere kick.
Voor het eerst in twintig jaar een leuke Viva zonder AnyBody gezien.

Delen

Tits

Gepost op 1 december 2010

Tits
Nieuwe columniste in Opzij. Nieuwe columniste in Elegance, in Viva. Nieuwe columnisten in Revu.
Belangrijk? ‘Very important, columns are the tits of your magazine’, zei Jennifer, de tophoofdredactrice die ook op het congres was. Thuisgekomen heet dat: columns geven je blad smoel, columnisten zijn de handvatten van je blad. Zet alle columnisten van een blad op een rij en je herkent de formule. De dames en heren vullen elkaar aan, daar zijn ze op uitgekozen. Het blad voor dierenliefhebbers heeft drie columnisten: A schrijft over honden, B schrijft over katten, C schrijft over cavia’s en konijnen. Ik was hoofdredacteur van een keurig vrouwenblad, we hadden drie columnisten. Een getrouwde vrouw schreef over haar huwelijk, een gescheiden vrouw schreef over haar nieuwe leven, een oma schreef over haar kleinkinderen. Maar toen ging de getrouwde vrouw scheiden. Dat was niet volgens afspraak! Het columnistenevenwicht werd verstoord.
Voor je het weet gaan teveel columnistes vreemd of zijn er teveel vermutst. Voor je het weet schrijven al je columnisten over Wilders of is er overal opeens kanker in de familie. De bladenmakerskunst is: benoem columnisten die én je blad-DNA versterken én samen voor bladevenwicht zorgen. En o ja, ze moeten ook kunnen schrijven. Columniste Hadjar Benmiloud in Viva: ‘Zo’n bontmantel weegt meer dan een ijsbeer en als het regent stink je naar natte hond’. Aangenomen.

Filemon
Nieuw in Viva: columniste Megan Schoonbrood. Ze ondergaat een transformatie van man naar vrouw en schrijft daar wekelijks over. Naast Filemon Wesselink (man, BN’er), Sarah Kroos (lesbisch, BN’er) en Floor Faber (hetero) een mooi bladevenwicht. Alhoewel Filemon door zijn sulrol naast Paul de Leeuw wel érg on-Viva is geworden. Nieuw in Opzij: advocate Inez Weski. Naast een handvol vrouwen komt daar het tegengas van Cor Vos (man, vader). In Playboy zorgt columniste Yana voor het evenwicht. Yana is een verzonnen naam, er schuilt een man achter. ‘Vaak is het probleem van een bovenmaats geslacht de minstens zo grote lul die er aan vast zit’. Playboy-DNA.

Rutger
Twittercitaat: ‘Wat is dat toch met die columns van Rutger Castricum in Revu. Ze zijn zo gruwelijk irritant dat ik ze elke week móet lezen’. Bingo! Rutger Castricum is een van de drie nieuwe Revu-columnisten. Helemaal Revu-DNA en je léést ze: over Angela-opvlieger-Groothuizen en ‘overgewaardeerde liedjespikker’ Jeroen van der Boom. Revu-columnist Leon Verdonschot lees je ook. In zijn column citeert hij de vraag die HP-journalist Tom Kellerhuis aan Rob Scholte stelde: ‘Weet u hoe lang u bent?’ Ook in Revu: columniste Carice van Houten. Te vaak kop noch staart. Wat kan die meid acteren, zou Chantal Janzen zeggen.

Gasten
Revu heeft een strakke herkenbare cover. Behalve deze week. ‘De Jeugd Van Tegenwoordig’ was afgelopen week gasthoofdredactie, zoals HP/De Tijd deze zomer de Confettigeneratie aan het woord liet. Bij HP pakte dat goed uit. In REVU bakt ‘de jeugd’ er niets van. Hazes! Borsato! Sinterklaas! Alles doorsnee, on-Revuachtig gebracht. Hoofdredacteur Jennifer zou zeggen: gelukkig hebben we de tits nog. De columns. Mark Koster bijvoorbeeld, over ‘waterdrager Birgit Schuurman, het zusje van het voormalige lekkerste wijf van Nederland’.

Delen

Letterballen

Gepost op 23 november 2010

Letterballen

Kan dat? Ja, dat kan.
Het personaliseren van tijdschriften, van apps, van boeken, van digitale nieuwsbrieven, van álles, wordt de gewoonste zaak van de wereld. Doe mee, nu het nog nét niet de gewoonste zaak is.
Je heet Hans en je krijgt een mooi blad toegestuurd, met op de cover een egaal verlaten strand. In het natte zand staat geschreven: voor Hans. Of, als je Kees heet: voor Kees. Op de cover van een ander blad: een subliem gefotografeerde pan soep. Het blad met deze soepcover valt bij abonnee Reinout thuis op de mat. In de soep drijven kleine meegedrukte vermicellilettertjes. Samen vormen ze de mededeling: speciaal voor Reinout. Gevolg: alweer een tijdschrift dat niet meteen in de kliko van Reinout belandt. Want een tijdschrift met je eigen naam op of in de cover verwerkt, doe je niet zo gauw weg. Daarom gebeurt het ook. Supermodel op de cover van je blootblad, alleen broekje aan en op haar broekje jouw voornaam geborduurd. Ordi? Ja. Leuk? Ja. Kan dat? Ja, dat kan. Kees krijgt zijn marketingblad thuis, in verkiezingstijd. Op de cover: foto van een schutting vol verkiezingsaffiches. Tussen de affiches een gepersonaliseerd affiche met groot: Stem Kees! Gezien op recente Tuinbeurs: tuinbladcover geïmpregneerd met zaadjes. Eindelijk financieel haalbaar. Leg de cover op een natte handdoek en de zaadjes worden bloemetjes, in de vorm van je voornaam. De vier kleine boeketjes vormen de naam Kees. Bedenk ik het nu of heeft het plaatsgevonden: romanschrijver debuteert met zijn boek ‘Ik denk aan Laura’. Je verse ex heet Claire, je stort vijftien euro en binnen een week heb je het boek ‘Ik denk aan Claire’ in huis. Een titel is snel gepersonaliseerd, en publiciteit is meegenomen. Enthousiast verhaal van een inkoper: zilverkleurige kerstballen in de vorm van initialen. Letterballen. Vier naast elkaar en kijk, daar hangt K.E.E.S. halverwege de kerstboom. Dit jaar 22 van die letterballen gekocht, zei het gemiddelde gezin.

Databases
Het blad Reason, Amerikaans monthly, oplage 40.000 exemplaren, was ons allemaal voor. Al in 2004 waarschuwden ze voor de giga invloed van de vele databases. Abonnee mr. Luke Burbank kreeg het juninummer van Reason toegestuurd, met de grote covertekst: They know where you are. Coverbeeld: een satellietfoto van plaats en straat van mr. Burbank, zijn hoogsteigen huis omkaderd. Een optimaal gepersonaliseerde aflevering van het magazine, want álle 40.000 abonnees kregen die maand een Reason mét eigen gelokaliseerd huis op de cover. Veertigduizend functioneel verschillende covers.

Jilster
Het tijdschrift HERMAN al gezien? Nee, want de oplage was dertig exemplaren. Het tijdschrift LIESBETH & KOEN gezien? Nee, de oplage was vijftig exemplaren. Herman nam afscheid en kreeg van zijn collega’s het tijdschrift de HERMAN. Er zal ook nog wel een dikke punt achter gezet zijn. Liesbeth en Koen waren veertig jaar getrouwd, dus: eigen gepersonaliseerd blad! Afscheid van postbode Karel? De KAREL. Afscheid van groep 8? Blad over groep 8. Via jilster.nl kan het in 2010 allemaal erg gemakkelijk. Het is zelfs Zwarte Piet gelukt. Foto’s insturen, tekst leveren, klaar. Promotieonderzoek, vakantie, emigratie, verjaardag, geboorte, portfolio kunstenaar? Het kan allemaal. Ja, begrafenis ook. Allemaal nog nét niet de gewoonste zaak. Het blad ‘Mijn Negen Maanden’ met op de laatste pagina foto’s van de babyborrel. En over twee jaar: Oma 100.
Metéén doen.

Delen

Totilas

Gepost op 17 november 2010

Totilas

Wat Linda kan, en Youp en Maarten, kan Totilas natuurlijk ook. Dus: eenmalige uitgave van de glossy Totilas, meer dan honderd glimmende pagina ‘s over het wonderpaard! Zeker in aanloop naar de volgende Olympische Spelen, in aanloop naar twee zekere Nederlandse gouden medailles klonk een personality-tijdschrift met ‘alles over de glamourhengst’ ons groepje bladenmakers als muziek in de oren. Vooruit: kürmuziek. Op zes pagina’s: de kinderen van Totilas, groepsfoto’s per jaargang. Op acht pagina’s: historische ontmoeting Totilas met Bonfire, het oude succespaard van Anky van Grunsven (Sven Kramer/Ard Schenk). Jeugdfoto’s Totilas. De vele ontdekkers die het altijd al gezien hadden. Wat kost een dekking (5000 euro), en op iPad live het gebeuren. Waarom juist dié merries? Hoe vervoer je zo’n toppaard naar Amerika (16 pagina’s)? Leatherwear, verzekeringen, de culinaire ruif, lancering met ouderwets hengstenbal – mag deze personality-glossy twééhonderd pagina’s zijn?
En toen werd Totilas het paard van vijftien miljoen, verkocht naar Duitsland.
En gaat zelfs de eenmalige uitgave niet door. Of natuurlijk uiteindelijk wel, in het Duits.
Bij deze.

Advies
Ook een eenmalige uitgave, en bloedmooi, in Heerhugowaard. Het Clusius College aldaar dacht: we gaan een keer iets bijzonders doen om ons vmbo in de zon te zetten, wég met de schaduwrijke vooroordelen. Helemaal gelukt. Middenin de worldwide trend dat alle print-communicatie, wil je nog indruk maken, fantastic verpakt zal moeten worden. Gevolg: simpele folders noemen zich opeens brochures. Doorsnee jaarverslagen van bedrijven verschijnen opeens in boekvorm. Verkoopprogramma’s van galeries worden prachtige kunstbladen. Mooie expositie in een museum? Voorheen: catalogus. Nu: catalogus in smoking. De jaarlijkse voorlichtingsbrochure van een school? In Heerhugowaard werd dat het met lef gemaakte blad Green/mgzn. Close gefotografeerde leerlingen die verhalen van hun liefde voor vmbo-groen, en de mogelijke vervolgopleidingen. Een uniek, glossy, vmbo-advies.

Rood
Maar veel vaker zie je iets eenmaligs.

Bij de opening van het Glasmuseum verscheen eenmalig de glossy GLAS. Het biermerk Grolsch positioneert zich als eigenzinnig en laat voor één keer het blad Eigen/Zinnig verschijnen. ‘Ode aan eigenzinnigheid’, met een nieuw uitklapbaar coveridee: een letterlijk verknipte Tygo Gernand en Miss Montreal. Het Tropenmuseum herbergt op dit moment de expositie ROOD, begeleid door het eenmalige tijdschrift ROODmagazine. Dat kan geen saai tijdschrift worden, en dat is het ook niet. Inez van Lamsweerde. Hafid Bouazza. Natuurlijk snel naar blz. 92, wetenschapper Mark Mieras over rood & liefde & erotiek: ‘Rood verwijst naar gevaar, seks en voedsel’.
Elke kleurpsycholoog kan beamen: rood is opwindend, groen is koud, wit is intrigerend. Er zijn vrouwelijke lieve kleuren en er zijn mannenkleuren. Kijk naar de covers van tijdschriften. ‘Groen kost poen’ zegt men graag, en vaak is dat zo. Veel wit en lichtblauw bij vrouwenbladen, veel lipstickrood op de billen van chimpanseevrouwtjes en, niet eenmalig, op de covers van mannenbladen.
Het heet tenslotte niet voor niets red-light-district.

Delen

Ja

Gepost op 10 november 2010

Ja
Het antwoord is: ja.
Al jaren dreint de vraag: kun je een goed grátis massablad maken? Gratis en tegelijkertijd onderhoudend en mooi en inspirerend? Dus niet zo n in elkaar geflanste weggooibrochure, elke week zestig in een dozijn. Dus niet de zoveelste dikke folder boordevol ‘embedded shopping-journalism’: ik betaal deze schoenenfolder dus alleen deze schoenen bied ik aan, hoe lelijk ook.
Handig
Ze vragen je: maak een massatijdschrift over vaatwassers, over vuilniszakken en over kattenbakkorrels. Later komt er nog een spoedmail achteraan: wasknijpers, die moeten er zeker ook in! En hadden we de huishoudhandschoenen al genoemd? In dezelfde adem: ‘Natuurlijk mag het er niet truttig gaan uitzien, dus denk goed na over de vormgeving van alles, over het formaat van het nieuwe blad, maar ook over het soort papier’. Hoe vaak per jaar? ‘We denken aan vier keer’. Welke oplage? ‘We denken aan twee miljoen’. En de cover? ‘Goed dat je het zegt, de cover! Het visitekaartje, de toonzettende eyecatcher. De cover moet vrolijk zijn, inspirerend, huishouden is leuk, weet je wel, dat soort uitstraling. Modern huishouden is smaak hebben, bijna zou je zeggen: tegenwoordig is het kicken in de regio aanrecht’.
Een onmogelijke klus voor een tijdschriftenmaker? Kattenbakkorrels en toch sexy?
Niet onmogelijk, dus.
Ik heb het gratis blad WatHandig (Albert Heijn, van de makers van Allerhande) in handen. En ik blijf bladeren. Hoe een aardappelstamper cool gebracht kan worden: stamper levensgroot op een witte pagina, prijsje erbij en de eenwoordkop ‘Hogedrukgebied’. We bladeren door. Boven de kop ‘Grillig weer’… goed geraden, dé grillpan voor 10,49 euro. Verder: de rubriek ‘Wat stom’, de rubriek ‘Wat slim’. Overal goed gebruik van getallen: 21.2 miljoen mobiele aansluitingen, de handige 122 voor dit najaar, precies 13.36 uur: de woensdagmiddag begint, 6 herfsthelden, 3x bewaren, 17 keukentips. En uw vaatdoekje bevat exact 3.2 miljard bacteriën! En dat allemaal op het juiste, duurzaam voelende papier. En dat allemaal op een maar wát handig (mag één keer), bijna vierkant formaat. WatHandig is een doorbraak. Het laat zien wat er op het gebied van massabladen maken mogelijk is. En het onderstreept de nonfood-aspiraties van Albert Heijn. Hét serieuze gerucht is: binnenkort een fusie AH met de HEMA? Ik las al twee keer: HEMAH.

Gratis
Na de gratis Allerhande nu dus de gratis WatHandig. En straks? Allerhande ziet er elke keer prachtig uit, alleen maar tevreden papillen. Gevolg: ruim 40% van de Nederlanders eet in 2010 met kerstmis iets uit Allerhande. Je kunt wachten op de net zo prachtige gratis glossy AH-Beauty. Je kunt wachten op de gratis glossy AH Negen Maanden. De AH-Wonen! De AH-Digi. De AH-reizen. De AH-jewelry. De AH-medicijnen. De AH-finance.
Dream on: WatHandig en Allerhande en al die andere topgemaakte meeneemglossy’s worden over acht jaar gebundeld. Wat columnisten erbij, een paar relatiereportages toegevoegd, doe er een soort AnyBody in, maak het wat persoonlijker en je hebt in 2018 het mooiste en dikste massablad van Nederland. Of eerder. Zo maar gratis, zomaar mee te nemen. Oplage twee miljoen.
Dream on, vrouwenmassabladen. Dream on, woonbladen en negenmaandenbladen. Dream on, tobbende glossy’s. Op het net is alles gratis, en nu bij uitgeverij Albert Heijn ook.

Delen

Typisch

Gepost op 1 november 2010

Typisch
Ben je wel genoeg van nu? En morgen?
Met sommige bladen gaat het minder omdat hun raison d’être achterhaald is en de formule niet op tijd is aangepast. Het hotnieuws staat niet meer in Privé maar hoor je bij RTL Boulevard, en eerder. De informatie over die erfenis halen we nu van internet, en sneller. Een tijdschrift kopen voor de receptenbijlage? ‘Mam, wat hoor ik nou, stonden er vroeger ook recépten in tijdschriften?’ Een vrouwenblad als steun & toeverlaat & vriendin? Jammer, maar de digitale chatwereld ligt elke avond aan mijn voeten.
Wil je tot de essentie van een bepaald tijdschrift doordringen, en dus weten wat je op tijd moet aanpassen, stel je dan de vraag: in welke periode is het blad bedacht? Logisch product van de zestiger jaren? Verwende yuppentitel?
De Amerikaanse Playboy werd bedacht in een tijd dat er nog nauwelijks televisie, laat staan internet was (1953). Film en literatuur waren toonaangevend en het heeft lang geduurd voordat de dominantie van die twee pijlers uit de formule verdween. Libelle en Margriet ontstonden in de jaren ‘30. Armoe troef, elke tip was welkom en je wou er wel eens uit, desnoods wegdromend op tachtig nuchtere velletjes papier. Opzij ontstond in de jaren ‘70, toen er nog weinig vrouwen in het kabinet zaten. Story en Privé werden rond 1980 gelanceerd: er kwamen door de televisie steeds meer Bekende Nederlanders en die Bekende Nederlanders gingen scheiden en kregen kinderen en gingen dood. Dagbladen hielden zich daar niet mee bezig, dus ontstond er ruimte voor gossiptijdschriften. En een tiental jaren later, als uitbouw, ruimte voor móoie gossips: de glossy’s Beau Monde en Glossy. Glossips. Het blad Wired kan alleen maar rond 1990 bedacht zijn.
Kinderen van hun tijd.
Eind vorige eeuw, ver voor de huidige recessie, kregen we iets te besteden en gingen we glimmende dikke bladen kopen, om te beginnen die Amerikaanse. Met zo’n lekkere papieren bonbon haalde je de luxe lifestyle in huis. De moderne Viva ontstond in 1985, toen steeds meer jonge vrouwen gingen werken en een grote mond en een g-plek kregen.

Geert
Typisch van nu: de Geert. ‘Glossy met de zachte g’. Een tijdschrift over een ‘westerse allochtoon van de tweede generatie’. Ongeautoriseerd en daarom tongue in cheek. Goed geschreven, veel mooie ideeën. Cursus zelf Wilders worden! Het Groot Nationalistisch Dictee! Over dertig jaar zal men zeggen: die Geert, dat moet begin 2000 geweest zijn, toen de televisiecultuur, die mannetjes- en vrouwtjesmakerij hoogtij vierde. Nu kun je elke maand een blad met je eigen naam er op bestellen. Maar het is toen begonnen, met dat blad Linda, genoemd naar een in die tijd bekende tv-persoonlijkheid.

Care about
Typisch begin 2000: het nu jubilerende National Geographic.Tien jaar. En al tien jaar is de missie: Inspiring people to care about the planet. Care about, daar doen we nog niet zo lang aan. Het is logisch dat het blad hier begin 21ste eeuw werd geïntroduceerd. Het jubileumnummer ziet er als vanouds schitterend uit. National Geographic (NG) doet traditiegetrouw niet aan ingewikkeld bladenmaken: geen invalshoeken, geen leuke rubrieken, geen spitse columns – of noem maar een andere tijdschrifttechniek. Gewoon: mooie verhalen en mooie foto’s in een sobere vormgeving. Hoe rechttoe rechtaan interessant kan blijven. Je gaat bijna aan jezelf twijfelen.
Maar kijk uit NG, blijf bij je leest! In het jubileumnummer zien we een paar frivoliteiten. Het getal 10 was toch verleidelijk. Tien topfotografen met hun mooiste foto. Tien opinieleiders aan het woord. Lezeressen en hun tien mooiste foto’s. En natuurlijk: Het Dikste Nummer Ooit! Op de cover: Jubileumnummer!
Typisch nu.

Delen

Sylvie

Gepost op 27 oktober 2010

Sylvie
Over superlatieven is het prettig struikelen.
Sylvie van der Vaart!
De komende maand prachtig en onomstreden op de cover van de jubilerende BeauMonde(15 jaar). Uitgeroepen tot BeauMonde’ s ‘Glamourwoman Of The Decade’. Volgens een onderzoek van bureau Intomart op dit moment de Ultieme Glamourvrouw Van Nederland. Eregast bij de Very Exclusive Ladies Lunch t.g.v. het BeauMonde-feest, in gezelschap van zo n dertig vertegenwoordigers van de Nederlandse beaumonde. Sylvie binnenkort voor de zoveelste keer op de cover van Cosmopolitan. Trouwens, op de cover van welke glossy niét. Door Cosmo-lezeressen gekozen tot de meest Slimme & Sterke & Sexy-vrouw van het jaar 2010. Twee mannenbladen organiseren op dit moment de verkiezing ‘Populairste Voetbalvrouw’. Ongetwijfeld Sylvie! En ik voeg er nog een persoonlijke eretitel aan toe: ‘Vrouw Van De Nu Weer Meest Creatieve Speler Van Het Nederlands Elftal’
Wat voor voetballer Rafael van der Vaart geldt, geldt ook voor mevrouw Van der Vaart: het is wel eens anders geweest.
Comeback-boy met comeback-girl.

Kwetsbaar
‘Voorronde’ BeauMonde-vrouw Nance (SBS6) zei het een keer raak, niet in relatie tot wie dan ook trouwens: ‘Ik heb nog niks ergs meegemaakt, geen ziekte of scheiding bijvoorbeeld. Ik heb geen dramatisch verhaal, daarom kom ik in de polls van Populaire Vrouw nooit bovendrijven’. Sylvie van der Vaart-Meis was vroeger een creditcard op hakken, wat mijn oogjes zien pakken mijn handjes en Rafael betaalt, de schat. Toen werd ze ernstig ziek en ze genas. En haar imago veranderde. Ze stelt zich nu gelouterd op, ze bekent dat ze vaak zenuwachtig is. Kortom: Sylvie is, ondanks haar glamourleefwereld, een kwetsbare vrouw gebleven. En ze toont dat. Dat willen al die tienduizenden onbekende vrouwen graag zien en lezen. De essentie van BeauMonde is: de sterren zijn mooi, de sterren hebben succes, ik niet, maar de sterren zijn niet altijd gelukkig. De meest succesvolle covertekst ever? ‘Rijk & Ongelukkig(12 voorbeelden)’
Opzij brengt de top-100 machtigste vrouwen, de bladenmakers van BeauMonde en Glamour en Glossy en Cosmo hebben ook zo n lijst, voor zichzelf. Niet zo lang, een stuk of twaalf glamourvrouwen staan op de coverpower-list. Welke star verkoopt? Wie niet? Op die lijst is het een komen en gaan. En het is een vak om dat bij te houden.

Yolanthe
Yolanthe heeft de schijn even tegen, even van de lijst. Opeens is er een golddigger-imago. Maar ook hier: times are changing, for sure. Yolanthe heeft de glamour aan haar kont hangen en heeft het onontbeerlijke rafelrandje.
Ik hou de BeauMonde-bladenmakersbril nog even op.
Katja Schuurman: niet BeauMonde. Vroeger bedreigend voor veel vrouwen wegens veel te leuk en veel te mooi. Nu met kind op boerderij in dorp.
Carice van Houten: niet BeauMonde. BeauMonde-lezeressen zien haar niet als glamourvrouw. Carice praat over acteren en te weinig over wat wezenlijk is: tassen en schoenen en sjaaltjes.
Xander de Buisonjé: nul BeauMonde. Heeft éen keer op de cover gestaan, (geheime) ernstig lage verkoop.
Patty Brard: zéker BeauMonde. Nog steeds op de coverpower-list. Ordinair-glamour.
Hoera Patty heeft een nieuwe relatie hebben we straks weer een scheidingsverhaal!

Delen

Klakkeloos, Claudia en foto’s

Gepost op 20 oktober 2010

Het achtste gebod van de bladenmaker luidt: Gij zult stelen.

Dus kreeg iedereen van de redactie aan de vooravond van de zomervakantie 25 euro. Opdracht: als je in het buitenland een leuk, interessant of opvallend tijdschrift ziet: aanschaffen! En begin oktober plenair de internationale bladenbespreking, met de Elsevier van Peru en de Story van Madagaskar. Liever nog: met tijdschriften die je hier helemaal nooit ziet. Het Franse filmblad Pilote kwam op tafel, en het Italiaanse hooliganblad Fan’s Magazine.
De vraag was vooral: wat kunnen we er uit overnemen? Een uitklapcover-idee, een column-idee, een foto-invalshoek?

Klakkeloos
Over de hele wereld wordt op redacties gebrainstormd, over de hele wereld krijgen duizenden mensen mooie ideeën. Zonde om die niet te gebruiken, naast alles wat je zelf bedenkt. De bladenmakerskunst is: op een redactie in Brazilië is een geweldig wiel uitgevonden, hoe krijgen we het in mijn blad aan het rollen? Een idee overnemen lijkt makkelijk, maar klakkeloos kan bijna nooit. Daar is het vaak een té goed idee voor; te goed afgestemd op smaak en omstandigheden van de lokale doelgroep. Nooit kun je een idee een-op-een overnemen. Er moet gekneed worden, er moet gevijld worden, net zo lang tot de Afrikaanse vondst naadloos in je Hollandse aardappelformule past.

Leuk: in het zomernummer van het Franse filmblad Pilote is geen foto te zien, ook geen enkele filmfoto. Alleen maar illustraties, het héle nummer is getekend. Op de cover: een getekende Marilyn Monroe op dat getekende hete lucht rooster, met een getekende Snoopy liggend op de grond als kwijlende gluurder (een fóto van een Snoopy was wel zo spits geweest). Alleen maar illustraties, dat kan elk blad een keer doen.
Fascinerend: al weer nummer 217 van het Italiaanse blad Fan’s Magazine, 96 pagina’s dik, alleen maar foto’s van tribunes met voetbalfans. Vier keer per jaar stampvol, per club geordend. Vuurwerk, vuisten omhoog, rook, rellen, charges, spandoeken. Ongeveer 400 dezelfde foto’s. Je zou zeggen: doe zoiets op een site. Doen ze ook, met yell en zang. Kan elke Panorama doen.

Claudia
Gij zult overnemen! Het Duitse ZEITmagazine bestaat deze maand 40 jaar en topmodel Claudia Schiffer is de beroemdste Duitse 40-jarige. Kijk, dan heb je na wat kneden en vijlen (en betalen) een mooi idee. Nu in de winkel: dezelfde ZEITmagazine met veertig verschillende covers, veertig verschillende Claudia’s, veertig verschillende teksten. De top-4: Die Hippie Claudia. Die Disco Claudia. Die Grunge Claudia. Die Yuppie Claudia.

Foto’s
Gij zult overnemen! Elsevier heeft Mark Rutte op de cover. Tekst: de 100 van Mark Rutte, wie zijn de intimi van de nieuwe premier? De fotootjes van de honderd intimi vullen klein afgedrukt Marks gezicht. Nieuw? Nee. Elsevier deed dat ook al in mei 2008 met de tekst: de 100 van Maxima. Het hele netwerk van Maxima ingemonteerd. Hetzelfde foto-idee werd een keer op het gezicht van Balkenende toegepast. In 1996 begon LIFE met deze cover-aanpak. Het blad bestond zestig jaar, op de jubileumcover scheen Marilyn Monroe dwars door alles heen. Is over de hele wereld nagedaan. Tot in 2011 aan toe. Volgend jaar bij de troonbestijging: de 100 van Prins Willem Alexander.

Daar zit een leuk foto-idee in…

Delen