BLDNDKTR

Change

Gepost op 21 februari 2012

Je begint een blad en je noemt het Kinderen. Mag dat, er is toch al een blad met die naam? Het mag, sommige woorden zijn zo algemeen dat je ze niet kunt claimen. Er zijn minstens drie bladen met de naam Mama. Dat is verwarrend, maar soms kun je er van profiteren. Als de ene Mama groot adverteert, zegt de andere Mama snel: ‘Nu te koop’. Op een bepaald moment had je het blad Santé en het blad TopSanté. Zelfde inhoud. Ik werkte bij TopSanté, in een bepaalde maand kregen nieuwe abonnees van concurrent Santé als beloning een spectaculair geschenk. Gevolg: tientallen boze reacties van onze nieuwe TopSanté-abonnees! Ze gingen voor de vibrator met ‘talking head’ (Santé), maar de postbode bezorgde een handig strandlaken (die maand het geschenk van TopSanté). Ik sprak lang met een grote adverteerder die wél in Santé adverteerde en niet in mijn blad TopSanté. Hij zei tenslotte: ‘Welja, doe het komende half jaar maar weer elke maand een pagina’. Hij vergiste zich, hij bedoelde Santé, maar ik wist niet hoe snel ik moest ophangen. Woorden als Moeder, Voetbal, Hond, Geluk, Vrouw en Auto zijn niet te beschermen. Er zijn vier tijdschriften met de naam Change.

Change: hét blad over organisatie- en veranderkunde. Change: hét blad over reizen en klimaatkennis. Change: hét blad van de dierenbevrijdingsbeweging in Nederland.

En Change: Vlaams ‘driemaandelijks positief mindstyle’ magazine, ook hier verkrijgbaar. Twee zinnetjes, om in de sfeer te komen. Grandma Chandra: ‘Veel kinderen die nu geboren worden, voelen en nemen al waar in die vijfde dimensie’. En: ‘Tachyon-energie is de nulpuntenergie waaruit het universum is opgebouwd’. Het voorwoord opent met ‘Beste Changer’ en eindigt met ‘Positieve groet’, niet van de hoofdredacteur maar van ‘bezielster’ Gina De Groote. Het blad Change gaat over veranderen, dat vermoeden is juist. Cohousing, ecologisch bouwen en weg met pijn & lijden volgens de Script-as-methode. Change zit ergens in het sterrenstelsel van het blad Happinez, maar er is een groot verschil: de Change-vormgeving past niet bij de Change-inhoud. De vormgeving is te hard, te vierkant, te recht voor de raap. Niet éen dubbele sfeerpagina, niet één foto boeit langer dan een halve seconde, veel te veel mensen die je rechttoe aankijken. De bekopping van de reportages scherpt de formule aan, fotografie en vormgeving doen dat totaal niet. De vormgeving van een blad als Flow accentueert het leuk-knusse. De vormgeving van het blad Hoe overleef ik accentueert het meisjesachtige. De vormgeving van Vrij Nederland accentueert het informatieve. Change laat met zijn bouwvakkers-vormgeving een bladenmakerskans liggen, de bekopping moet het, ach gut, nu helemaal in z’n eentje doen. Gevolg: tenslotte word je horendol van alle vijfde dimensies en holistische architecten, rond pagina 30 begint het giechelen.

Change, doe je naam eer aan, verkleed je! Het kan nog net, want Change is natuurlijk ook helemaal in Maya. Volgens de Maya-jaartelling vergaat de wereld, op 21 december 2012. Over change gesproken. Tijdschriften bereiden al themanummers voor. In Panorama week 49 gebeurt alles wat God verboden heeft, want je wordt toch niet meer gestraft. Delicious-oktober zegt ‘dit moet je éen keer in je leven gegeten hebben, dus nu’. En het blad Change krijgt een geheel nieuwe Change-vormgeving, eindelijk de nodige female touch.
Waarbij natuurlijk het allerbinnenste magische maancirkel-ik van de formule overeind blijft.

Arm Yes

Gepost op 14 februari 2012

Wanneer denk ik nog wel eens aan het verdwenen meidenblad Yes? Ik was er hoofdredacteur. Nu: één keer per jaar last van lichte fantoompijn, als 14 februari nadert, Valentijnsdag. In Yes was het altijd Valentijnsdag, het hele jaar, elke week ‘hoe krijg ik hem, hoe hou ik hem, hoe zeg ik nee.’ En alles in honderd tinten rood en roze. En week zes met de extra dikke Valentijn Special als het best verkochte nummer van het jaar.
Yes overleefde niet omdat alles om Yes heen verYesde. Exclusieve vraagbaak Yes verloor het exclusieve. Zelfs in de streekkrant kun je lezen wat jongens willen, en klikkerdeklik daar zit ik al op de cursus nee-zeggen. Valentijnsdag werd in Nederland steeds belangrijker, de romantische kant van de algehele seksualisering, en bladenmakers kregen door dat alles wat maar even met seks en relaties te maken had, extra aandacht en verkoop opleverde.
De rise and fall van Yes hing samen met de rise van Valentijnsdag.
Voor de afdeling Viva & Cosmo is het het hele jaar Valentijn. Deze maand op de cover van Cosmopolitan: Kinky sex, Sharons vriend loog en bedroog, Man gedumpt. Voor alle zekerheid: drie verschillende items. Op de cover van JAN: Liefdescursus in Toscane, Lauren Verster die een kind wil en: Porno kijken salonfähig? Viva dacht deze week: iets met schaamlippen. Tijdje niet gehad, altijd goed. Voor alle zekerheid nog wat bedrituelen erbij. Onderwerpen die vijf jaar geleden nog bijzonder waren, die bewaard werden voor De Grote Zomerspecial over oei oei Seks. Items die met veel tamtam werden aangekondigd, die aan een enquête werden gehangen lees je nu overal, in een beetje kiosk wordt acht keer klaargekomen, soms voor de halve prijs. Opzij organiseerde de Dag van het Erotisch Kapitaal. Esta brengt groot: Gelukkig worden in éen dag. In een en dezelfde Veronica Magazine: Alles is Liefde, Doe de SterrenLiefdestest, Seksverslaafd.

Iedereen en alles is de laatste jaren over Valentijn heengegaan, sex sells is een cliché geworden. Vanavond in Amsterdam: Protestavond tegen Liefdesverdriet. Vanavond op televisie: multiculti-relaties. Revu dacht: we doen er nóg een schepje op. Prachtige roodroze cover, slipje onder knieën, grote tekst: Ook vrouwen kijken porno. Chantal: ‘Ik kijk graag naar gangbangs’.
Arme Yes. Ja hoor meissie, draai je maar om in je graf, hoef je niet alles mee te maken. Want ongetwijfeld volgend jaar in diverse tijdschriften: niet alleen óver Valentijn heen, maar daarna snel omgedraaid en vol er tegenin. Hoera, eindelijk gescheiden / Zó maakte ik het uit / Zeven dramatische liefdes / Dé vreemdgaan-leugens (22 plus éen )/ Dit wou ik een keer en ik deed het. Revu met het thema Fuck Valentijn.

Sommige bladen doen niets meer aan Valentijn omdat ze er altijd aan doen. Viva, Cosmo. JAN. Sommige bladen doen er een vettige schep bovenop. Revu, Veronica Magazine.

Sommige bladen gaan voor het eerst prominent op de V-golf zitten. Zelfs de opinie-weekbladen doen, in hun strijd om geen maandblad te worden, aan Valentijn-2012. HP/De Tijd: Huis-tuin-en-keukenseks. Vrij Nederland, in rood Yes-hartje: Het geheim van de eeuwige liefde. Elsevier: Het geheim van een goed huwelijk. Braaf, damesblad, nauwelijks opinie.
Kijk uit Libelle, remember Yes? Ze komen er aan.

Dolfijnvibrator

Gepost op 8 februari 2012

Van dolfijnvibrator tot vijftigeuroflap, elk blad zijn vocabulaire.
Vijf coverteksten op de Viva-cover van deze week: Viva la Vagina/ K*tpoli, genante vragen over je poes / Hoe preuts is de Nederlandse vrouw? / Siliconen, wel of niet verwijderen? / Geen haar meer raar daar. Wáar? Nou dáar, viva la vagina weet je wel. Trouwens, Viva gemist? Word snel abonnee, krijg je ‘onze spiksplinternieuwe vibrator met dolfijntje’. Waterdicht!
Viva-vocabulaire. Maar vlak ook Quote deze maand niet uit.
Zeven keer middelvingertaal op de februari-cover: Tuig in toga / Poenpartijtje / Naarste baasjes van Nederland / Ook ik ben zo’n lul die er in is getrapt / Binnengluren bij Ruttes buren, in Beneurdenhout / Groots spenderen / Abjecte advocaten, maffiamaatjes en andere pleitpenoze.

Ik was bij een workshop over authenticiteit. Vrij vertaald uit het Engels, inclusief de woordspeling: ‘Eigen aard is goud waard’. Noodzakelijk: hetzelfde DNA op elke pagina, in elke rubriek, in elke productie van je blad, om te beginnen op de cover. Omdat je anders als merk, als blad niet overleeft. In de kiosk wil je bomen zien, geen bos. Viva, Quote, Hoe overleef ik, Runner’s, Flow, Donald Duck, Happinez, Elsevier.
En het maandblad Truckstar.

Alles over en voor truckers. Het hele blad ademt Henk Wijngaard. Citaat: ‘Op de A2 bij Beesd komen we Arie van der Perk tegen met een joekel van een 105 ton-meter HIAB-kraan op zijn Volvo 8×2 trekker met vierassige Noteboom semi-dieplader’. Het voorwoord heet ‘Bijtanken’, de oplossing van de puzzel was ‘Chassisbalken’ en het Rotterdamse chauffeurscafé Appie Happie heeft het moeilijk. Op pagina 7 de Flappenactie: het flappenteam spot elke maand vijf truckers met een Truckstar-sticker op de bumper en beloont de chauffeur met vijftig euro, oftewel vijftigeuroflap. ‘Winnaar Theo rijdt het liefst naar Duitsland waar hij ontzettend kan genieten van de heerlijke schnitzels en Curryworst’. Aan dit soort niet geschrapte zinnetjes herken je de bladenmaker. Eigen aard, tot in de haarvaten. Ook goud waard: de rubriek Familieberichten.
Trouwen in een trouwauto? Soft gedoe. Emiel reed met zijn allerliefste, zijn glimmende giga Scania, naar het stadhuis. En bruidje Linda reed mee.

Je kunt bladen herkennen aan het vocabulaire, natuurlijk ook aan het aanbiedingen-palet. Te koop in de Truckstarwinkel: zilveren truckhangertjes, truckgespen, babyspenen, cabine-kerstverlichting, schaalmodellen en een cd-box met de mooiste truckersliedjes.
Het kernwoord van Truckstar is trots. Vooral trots op je truck: je gaat er mee op de trouwfoto, hij komt mooi gepoetst in het Fotojaarboek, hij doet mee aan de Verkiezing Mooiste Truck van het Jaar. Maar ook trots op de miljoenste verreden kilometer en als een Nederlander de Dakar-race wint, lees je over dubbele pagina’s: Oranje Boven.
Trots op wat wij, truckers, allemaal kunnen en waar wij, truckers, niet bang voor zijn. Winterweer? Niet zeiksnorren, even langs de sneeuwsteiger en de klapcontainer is schoon.
Truckstar-vocabulaire.

Cover-art

Gepost op 31 januari 2012

Mannen en losse verkoop, er zijn overeenkomsten.
Twee coverteksten. ‘Als ik met veel mannen vergader, trek ik iets opvallends aan’. ‘Gebruik ‘t: je erotisch kapitaal geeft je leven een boost’.
Viva? Elle? Welnee, handige Opzij. Sex sells, overal, zoek alleen even de congruentie met je bladformule, en leuk dat op. Opzij trekt deze maand iets opvallends aan, met intrigerend beeld op de februari-cover: driehoekje erotisch kapitaal.
Naar het feest dat losse verkoop heet? Val op, zoals Opzij deze keer. Kiosk-2012 barst van de kloffies, maar af en toe zie je midden in C&A iets opvallends van Versace.

Nog zeven voorbeelden:
- Sinds jaar en dag, en maand, heeft Oprah Magazine Oprah Winfrey op de cover. Kijk, daar hebben we Oprah weer! Dus deze keer: een geheel getekende cover, op mevrouw zelf na.
- Time Out, thema: Dubai. Onderwerp: De 52 beste restaurants. Getallen werken overal. Op de cover al die megalomane Dubai-gebouwen, maar dan uit fruit gehouwen. Hapklaar Burj al Arab hotel. Tekst: ‘Warning, cover may contain nuts’.
- Het blad Noize bestaat vijf jaar en viert het vijftigste nummer. Tijd voor een ouderwets covergeluid. Het getal 50 opgebouwd uit langspeelplaten
- In Amerika loopt ‘the bloodiest campaign ever’. Dus dé kandidaten letterlijk aangeslagen op de cover van New York Magazine. PVV? Cohen? Verhagen!
- Vrij Nederland heeft het thema ‘dwarsdenkers’ en vertaalde dat op de cover letterlijk, de teksten zijn dwars in een hoofd gezet.
- Het Franse Libération deed wat je te weinig ziet. Spelen met de letters van de grootste covertekst. Frankrijk verloor de Triple A-status. De gesneuvelde A ligt onderin. Vrij Nederlnd. De Mrten. Finncieel dgbld.
- Time Magazine beantwoordde haar cover van een week eerder. Bijna zelfde beeld, andere tekst. Mitt Romney: ‘So you like me now?’

Leuk, om iets opvallends aan te trekken.
En niet alleen als je met veel mannen moet vergaderen.

Cover-lef

Gepost op 26 januari 2012

Het blad Kinderen, voor ouders van baby’s en peuters, dit doe je met je huilbaby en inderdaad uk is in de peuterpuberteit, bestaat 35 jaar. Dus: feest. Maar niet te gek. Elke uiting van een blad (jubileum, event, nieuwe app, miljoenste site-bezoeker, zelfs het opheffen) moet bij het karakter van je blad passen. Grijp de kans om je zelf weer eens in het juiste zonnetje te zetten. Viva jubileert en organiseert de grootste blind date van Nederland. Culiblad Delicious (3 sterren) komt in het Guinness Book of Records met het grootste sterrendiner van de wereld, tweeduizend eters buiten op een unieke A-locatie. Op Wereld Aids Dag kreeg de Munttoren een condoom om. Idee: alle baby’s die in de eerste jaren van Kinderen, nu ruim dertig jaar geleden, in het blad stonden, zijn nu zelf moeder en komen met hun bijzondere verhaal in het speciale Kinderen-jubileumnummer, met op de flanken de enquête 1977-2012: 35 jaar bevallen in Nederland.
Nee, dat kwam er niet van.

Het blad Kinderen is keurig en verantwoord, al 35 jaar, al 400 nummers. Dus is het jubileumnummer van Kinderen een keurige en verantwoorde bevalling geworden, pietsie persen, klein knipje, hoera gezond, nul alternatieve aanpakken. Ruim 400 vertrouwde nummers, dus het jubileumnummer ook. Met één verrassing.

Eerst het vertrouwde.
In het blad 56 blonde vrouwen van in de dertig, en één klein rastajongetje. Op de cover een tekening van een blond zwanger poppetje, ontworpen door het duo van bureau Blond Amsterdam – Femque (zo schrijf je het) en Janneke, allebei 36 en hartstikke blond. Omslaan voor soortgelijk liedje: Jenny Smit (28), blond en zusje van. Verderop, twee zussen kregen bijna tegelijk een baby. Jannie (26) en Gerda (23), Hollands welvaren inclusief blond. Niet alle vrouwen in Kinderen zijn blond, wel allemaal midden dertig en good looking. Aha, het is feest, dus de vertrouwde feestproducties: feesttaartenproductie, feesttraktaties, zo maak je feestslingers, trouwfeest, vrolijk feestshoppen. Aha, we bestaan 35 jaar: dus een vertrouwd extra, een gratis mobiel. Aha, we bestaan 35 jaar, dus: 35 bekende Nederlandse vaders en moeders geven hun beste opvoedtip. Er zijn er 35 gevonden maar dan moet je Selma van Dijk (?), Susan Blokhuis (?) en Koert Jan de Bruijn (?) ook meerekenen.  Vertrouwde tips. Angela Schijf: ‘Regelmaat!’ Quinty Trustfull: ‘Wees te allen tijde consequent’. En Amanda Krabbé (Playboy, langdurig zonder kinderen op reis, ja/nee/ja gescheiden): ‘Het werkt écht: rust, regelmaat, ritme’. Toen de redactie van Kinderen uitgeschaterd was, bedachten ze voor de jubileumcover het tegenovergestelde van vertrouwd & regelmaat & consequent & ritme.

Het jubilerende blad Kinderen maakte een 100% getekende cover. Ligt nu in de winkel. Is dat zo bijzonder? Ja. Moet je daar lef voor hebben? Ja. Een unicum voor dit soort bladen. Opiniebladen wagen het er wel eens op, modeblad Elle had een keer een getekende cover, maar zal dat nooit meer doen. Bladen als Kinderen en Ouders van Nu moeten het van de directe emotie hebben: kijk eens wat een mooie baby, kijk eens hoe gelukkig ik ben, kijk eens mijn lieve meepuffende man is te vetgek. Een tekening brengt zo’n emotie niet direct over, ook al is deze gemaakt, zoals hier, door Femque (zo schrijf je het) en Janneke van Blond Amsterdam, van al die hippe serviezen in De Bijenkorf.
Ook het logo is deze maand getekend. En geen covertekst te bekennen, zelfs niet de jubileumkreet.
O wee: vertrouwde baby, alternatief geboortekaartje.

Fanglossy

Gepost op 17 januari 2012

Koop het blad Maarten en je hoort honderd pagina’s lang Maarten van Rossem praten. Koop, wie weet wanneer, het blad Gordon. Dat wordt gillen en geiten en gluren, met hier en daar een tekst tussen de struisvogelveren. Koop het tijdschrift Bodar - hé, komt er nog een volgend nummer? – hoe dan ook: goedverpakte liturgie. Het blad Linda, bij alles kun je je voorstellen dat de naamgever het zelf ook leuk vindt. Ik zag het blad Bart, clubblad van BNN. Veel Bart de Graaff, de rubriek Het Lekkerste Lid, spuiten en kicken en, citaat: ‘een andere mening hebben als hoer ligt gevoelig’.
Een goedgemaakt personalityblad ís de personality. Deze maand niet van vlees en bloed, maar van papier. Vormgeving, onderwerpen, tone of voice, fotografie, het klópt. De Felderhof was Rik. De Helwegen was Marijke.

Al jaren zeggen print-personalitywatchers: waar blijft de Rieu? (En ook: Waar blijft de Jezus?) Mijn moeder van 94 gaat elke avond om half negen naar bed, behalve als André Rieu op televisie is. Mijn moeder gaat niet meer naar een optreden van wie dan ook, maar één keer per jaar rolt ze naar André, desnoods per ambulance.
‘Ma, waarom gaat u naar André Rieu?’
‘Het is zo vertrouwd elke keer, en begrijpelijk. En hij is zo aardig’. Kijk, dat zijn gouden tips voor de bladenmaker.
Het blad Rieu ligt nu in de winkel en het is gelukt, daar ligt dirigent/violist Rieu.

- Vertrouwd, dus over the top.
Glimmend, en dikker dan nodig is: 178 pagina’s. Meer foto’s dan ooit: 320 in één blad. Bijna allemaal van fotograaf Govert de Roos, die André al jaren volgt. Geen gewone viool maar een Stradivarius. Voor alle zekerheid meer dan zeshonderd koperblazers. In het hart van de glossy niet een mooie aflopende plaat, maar een ‘Unieke Mega Uitklap Poster’.

- Begrijpelijk, dus geen moeilijke bekopping.
Integendeel: troefkaart obligaat. Dat begint al op de cover. Groot: ‘Een kijkje achter de schermen!’ Wel eens eerder gelezen. Nog zes willekeurige headings: Via de snaren van mijn viool probeer ik ieders hart te raken/ Elke seconde is belangrijk/King of the waltz/Welkom in Wenen/André is zo charismatisch/ De wals is een spiegel van het leven. Einde headings. Vooruit, nog eentje. André, wie is je favoriete componist? Johann Strauss!  En tot slot de open deur-paukenslag op pagina 81: ‘Oefening baart kunst’.

- Aardig, dus in de Rieu-special geen problematieken.
Natuurlijk worden er wel eens musici ontslagen, natuurlijk zijn er meer vragen over zijn ziekte te stellen. En André, hoe zit dat nou met dat aanhoudende faillissementgerucht?
Maar: een professionele Rieu kan alleen op deze manier gemaakt worden. Het is niet de Maarten, we zijn niet bij BNN. (Hé André, speelt het wat na een lekkere snuif? Hé André, blijft er veel aan de strijkstok hangen?)

O ja, een kijkje achter de schermen, dat willen fans ook. Is geregeld. Alleen al die honderden foto’s, nooit verbleef een fotograaf zo lang zo vaak achter de schermen. André in bed, podiabouw in de Arena, coiffures vol krulspelden. Eindelijk een verhaal over die andere zoon (schilder), over de planning en de catering. Zoveel koperblazers, zoveel broodjes keer drie.
Een uitgesproken Rieu, permanent in jacket, glimmende manchetknopen.
Makers blij, André blij, Strauss blij, moeder blij.

Kantelmoment

Gepost op 10 januari 2012

Ik zei tegen mijn jongste zoon (12 jaar, nee pap bijna 13): lees jij het tijdschrift Hoe overleef ik… wel eens? Schrikogen. Of zijn vader gek geworden was, of ik wel wist hoe de wereld in elkaar zat, of ik even wilde nadenken. Hij maakte duidelijk: het tijdschrift Hoe overleef ik… is voor giechelmeisjes. Hij wilde alleen Hoe overleef ik… mijn vader lezen, daar was hij ondertussen wel weer aan toe.

Hoe overleef ik… is een merk-sprookje. Het begon als boekje. Hé, het boekje verkoopt! Dus dacht schrijfster Francine Oomen: ik schrijf er nóg een, en nog een. De serie bleek succesvol en dan ga je om je heen kijken, vooral omdat de essentie van Francines vondst zich heel goed leent voor omzetting naar welk jasje ook. Van jasje musical tot jasje badschuim.

Essentie: ‘Ik ben een meisje van 13. Ik sta aan het begin van een reeks veranderingen, lichamelijk en psychisch. Ouders, vriendinnen, school, liefde. In Godsnaam help me, soms begrijpt niemand me en ik begrijp zelf ook veel niet’.

Hoe overleef ik (afgekort: Hoi) mijn lichaam, mijn brugklas, mijn leraar Frans, het zomerkamp en mijn eerste menstruatie? Dat kan als boek, maar misschien nog wel beter in jasje tijdschrift. Of, even een blinde greep in de Hoi-kapstok van nu: als luisterboek, tv-serie of film. Als musical. Etui. Agenda. Toilettas. Puberteit Special. Borstels. Duizenden nagelsetjes. Site, uiteraard. Antiklit spray. En dan kunnen de tube bodylotion en het Hoi make-uptasje er ook nog wel bij.

Alles wat aan de Hoi-kapstok hangt, ziet er hetzelfde uit. Vaste schrijfsters, vaste illustratrice. En vooral, vaste vormgeving. Van lotion tot musical: priegelpraggel. Van de rubriek Leesgek tot de tube badschuim: roze, lichtroze, donkerroze. Van de cover tot het musicaldecor: hartjes, sterretjes, handgeschreven tekstjes, tierelantijntjes. Als er maar -jes achter staat.

Overal jeuk, maar meisjes van 13 zijn er verzot op. Dus weten ze al jaren op de redactie van Hoi: niets veranderen! Niet aan de vormgeving en niet aan de inhoud. Je eerste bladenmakers-impuls is: de bladzuiger er op. S.v.p. schoffelen, s.v.p. groot beeld, s.v.p. forse covertekst. Maar het team van Hoi is kampioen zelfbeheersing. Wegens vakkennis nooit en nergens gerestyled! Kom daar eens om in de 21ste eeuw. En áls het al eens gaat gebeuren, naar het schijnt in het maartnummer, nou nou een pietsie dan. We gaan stoer doen, hier en daar schrappen we een paar krulletjes. Zonder aan de formule te tornen. Natuurlijk niet.

Want het merk Hoi werd een sprookjesachtig succesverhaal omdat Hoi écht bleef. Trouw aan meisjes van 13-plus met hun echte problemen. Van anorexia tot moeder die dood gaat. Niet opleuken met het blabla van een Bekende Nederlander. Niet verzoeten met een te mooi fotomodel. Geen make-up in de formule, geen modieuze Björn Borg. Dan donder je maar op naar de Tina of het blad Meiden (‘Doutzen en de wintertrends!’).

Eén nummer van Hoi verkocht wat minder (minder dan 50.000 ex). Er stond een te jong meisje op de cover. Ook Hoi-meisjes van dertien willen ouder lijken, niet twaalf. Bij alle vrouwenbladen is het andersom, op alle covers staan vrouwen die jonger, sprankelender, blonder en veelbelovender zijn dan de doorsnee lezeres. Van Viva tot Nouveau tot Vriendin. Eén rimpel teveel en het verkoopt niet.
Er is ergens een kantelmoment.
Hoe overleef ik.. het steeds maar ouder worden, dat is iets voor daarna.

Ja, dat kan

Gepost op 3 januari 2012

‘Topless dames waarvan er een op de bar lag met een navel vol tequilla’. Blad Z/Z This=us doet verslag van een NoLimits fuif. Hélemaal gelezen.

Kan dat eigenlijk, een man als hoofdredacteur van een blad voor lesbische en biseksuele vrouwen? Ja, dat kan. Een veertigplus-vrouw als hoofdredacteur van meidenblad Tina? Ja, dat kan. Een jonge vrouw als hoofdredacteur van memento mori’s als NCRV-gids, Plus, massavrouwenbladen? Ja hoor, kan allemaal. Het heeft zelfs voordelen: als je duidelijk niet tot de doelgroep van je blad behoort, móet je je er wel dagelijks in verplaatsen. Moet je steeds denken: mijn persoonlijke gevoelens doen er niet toe, ik mag me niet laten meeslepen, het gaat om de emoties van de lezer, van die tiener, van die babyboomer, van die glossy single vrouw van 28 die ook cup C wil. Een vrouw als hoofdredacteur van Playboy, vooruit, we zijn in een roes, zal er ooit van komen.

Het draait bij elke blad om hetzelfde: wie is exact je lezer of lezeres, en snáp je hem/haar? Ik was binnen anderhalf jaar hoofdredacteur van achtereenvolgens meidenblad Yes, mannenblad Playboy en vrouwenblad Margriet. Kan dat? Ja, dat kan en dat kon. Kwestie van empathie, goed luisteren en goed kijken. Wat niet kan: een taxichauffeur uitleggen dat je geheel vrijwillig van Playboy naar Margriet bent gegaan. Een beetje vrouwenblad is qua bladenmaken zestig keer interessanter, en qua opbrengst ook. Maar zomaar het schaamhaar van Madonna inruilen voor de boeket-aquarellen van Janneke Brinkman? Zomaar van honderden tepels per dag naar een, twee, drie en klaar is de wintertuin? Bijna zette hij detaximeter stil voor een goed mannengesprek. Mompelend: ‘Je moest zeker van je wijf’.

Franc Craanen (45) werkte bij Playboy, bij Penthouse en meer dan tien jaar bij AvantGarde. Nu is hij eigenaar/hoofdredacteur van, weer even checken hoe het precies heet, nooit goed in wiskunde geweest, niet aan elkaar geschreven en hier en daar een hoofdletter: glossy magazine Z/Z This=us, voorheen Zij aan Zij. Blad voor lesbische en biseksuele vrouwen. Kan dat? In Franc’s eigen woorden: ‘Ja, dat kan. Ik weet als homo hoe het voelt een uitzondering in de maatschappij te zijn’. En: ‘Op televisie zie ik te weinig lesbische iconen. Dat moet veranderen’. Z/Zetc nam het voortouw. Op het podium bij het lanceringsfeest maar liefst 33 lesbische iconen, waaronder Ellie Lust (woordvoerdster politie Amsterdam) en Lara Rense (NOS radiojournaal). Ook Z/Zetc zélf is stylish. In het blad meer dan honderd mooie vrouwen en éen man(Franc). Schitterende fotografie en veel vrijmoedigheid rondom het bed, of waar dan ook. Een paar citaten: ‘Lesbische paarden en lekkere wijven’. ‘Iedere vrouw is bi-sgierig’. ‘Gouden vingers’. En volgende maand: ‘Lessons in love’. Op de cover staat, schuin onder die wiskundeformule: Less is more. Waarom? Is less een verre verwijzing naar lessbisch? Hoe dan ook, beste Franc, even van man tot man: wat less relatie en wat more maatschappelijkheid in je blad. Voor de nodige evenwichtigheid. Het blad Linda brengt een keer per jaar de glossy L’Homo, elders verschijnt deze zomer de glossy L’Esbo. Z/Zetc zit vol in de trend. Tuinbroek uit en gooi m’n navel nog maar een keer vol.

Dikdubbeldik

Gepost op 27 december 2011

Laatst hoorde ik iemand zeggen: ik ben bladenmaker. Je kunt zoveel zeggen. Maar bestrijd het maar eens. Niet elke hoofdredacteur is ook een bládenmaker. Van sommige restauranthouders weet ik zeker dat ze het talent hebben, dat ze voor hetzelfde geld, of voor minder, ook een onderhoudend tijdschrift zouden kunnen maken. Of een opvallend congres, een app, een spraakmakend festival, een pretpark. Eén volzin: ‘Weten waar je doelgroep in geïnteresseerd is, vooral weten waar je doelgroep héimelijk in geïnteresseerd is, en dat vertalen in originele ideeën’. Stel, je doelgroep is geïnteresseerd in geld. Een matige bladenmaker brengt voor de zoveelste keer iets over beleggen. ‘Denk aan de lange termijn’. Niks mis mee, dus veel mis mee. Een spannende bladenmaker brengt zes verhalen over mensen die persoonlijk failliet zijn verklaard, met in flankerende kaders de do’s and don’ts van de problematiek. Veel interessanter, zullen de lezers zeggen, mits ze de enquête anoniem mogen invullen.
Maar wat het vak bladenmaken ook precies inhoudt, eind december doet dat er allemaal niet toe.
Twee weken lang hoef je niks te kunnen. Rondom Kerst hoef je geen goede bladenmaker te zijn om een goed blad te maken. Rondom Kerst zijn mensen in twee dingen geïnteresseerd: eten en zingeving. En er is tijd om te lezen, veel te lezen. Dus zoals altijd en overal: dubbeldikke nummers. Saaie bladen, leuke bladen, nieuwe bladen, kleine bladen, grote bladen: dubbeldik! Berglandschap kiosk. Twee nummers voor één prijs, beste Hollanders. Het dikste nummer van het jaar, Hollanders. Nog nooit had u zoveel te lezen voor zo weinig geld, Hollanders. Vrij Nederland op de cover: Extra dik winternummer. De Groene Amsterdammer op de cover: Dikste Groene ooit. Elsevier: Kerstnummer, dikste nummer ooit. HP/De Tijd: Dubbeldik Kerstnummer. Na Kerst wil je geen Kerstnummer meer lezen, de spijs komt je strot uit, dus zal er volgende week een nieuwe Elsevier liggen, en een nieuwe HP/De Tijd. En dus vermijden VN en De Groene het beperkende woord Kerst, uiterste houdbaarheidsdatum 26 december. Zij verschijnen pas weer op 5 januari 2012.
Wijs: zet je bladenmakersknop eind december op nul. Svp geen invalshoeken, geen geniale gedachten, geen echt nieuws.
Ga voor dikdubbeldik. Zet die vijf letters van Kerst op de cover, als het kan een beetje duidelijk. Kies de man van het jaar. Maak lijstjes met de beste boeken. Maak een saaie cover en gooi er een agressieve kwantiteitsflap omheen. Véél te lezen! Gevolg: tópnummer. En: tópverkoop.
Soms verkopen invuloefeningen het best. Als je je moment maar kiest.
Daarna gaan we weer bladenmaken, met het nodige vuurwerk.

Sterfscène

Gepost op 21 december 2011

Graflucht geeft vleugels. Het logo van de laatste Hollands Diep!
Ik zag ooit de allereerste logoschetsen, vijf jaar geleden, en ik vond ze prachtig. Niet twaalf letters keurig bovenin de cover, niet de woorden Hollands en Diep linksboven in een rechthoekje gefrommeld. De letters van Hollands Diep beheersten de héle cover, van boven naar beneden naar opzij. Top. Maar helaas: beheersen werd wurgen. Het logo van Hollands Diep werd een lastpak-logo. Met de cover was niets origineels meer te doen, bij elk ontwerp was er wel weer een andere letter die net voor het gezicht van Mulisch stond.
Deze maand ligt het laatste nummer van Hollands Diep in de winkel en op de laatste cover krijgt het logo eindelijk een schop, alle twaalf letters worden in de rechterhoek geveegd. Opgesodemieterd ellendelingen! Op de valreep, dóór de valreep maakt Hollands Diep een creatieve cover. Maar verder is het laatste nummer business as usual: mooie verhalen zonder urgentie, braaf beeld braaf vormgegeven (zelfs het naakt slaat dood), bijna geen echte advertenties. Hollands Diep sterft in schoonheid en ook met de sterfscène is niets bijzonders gedaan. (Sterfscènes! Op toneel, in de literatuur. De mooiste laatste zinnen van een boek. Thrillerauteurs over hoe je een lijk beschrijft. Schrijvers schrijven hun eigen necrologie)
Hoera, we mogen een laatste nummer maken zei de redactie. Dansje op eigen graf, teugels los, nog één keer laten zien dat je het best kan, dat het aan jou niet ligt. Eén keer laten zien dat ‘laatste keer’ een prachtige tijdschriftinvalshoek is. Hollands Diep liet het zitten, maar, om maar eens iets te noemen, het vergeten culinaire blad Tip. Had in het allerlaatste nummer een dikke bijlage met toetjes. Het laatste nummer van GTO, automagazine over topprestaties.
Had op de cover van het laatste nummer een rode knop, code rood, betekent in Formule I termen: meteen stoppen. Partner, een blad over seks en relaties. Een compleet nummer op thema. Niet de eerste keer, maar de láátste keer met iemand. Striptekenaars over hun leven na de dood. Op acht dichtbedrukte pagina’s alle titels van alle bekende afscheidliedjes. Ik associeer door. Laatste Hard Gras: themanummer over drama’s in blessuretijd, van 1-0 naar 1-2. Dubbelnummer van De Muur (over wielrennen): laatste 2 kilometer van een ontsnapping, van een massasprintvoorbereiding. Filmblad Preview: The End. Quote: faillissementen. Viva: scheiden, ontslag, dag cup B. Voetbal International: afscheidswedstrijden. Psychologie Magazine: ik greep mijn allerlaatste kans, en het lukte. Een bijlage met 46 voorbeelden, waaronder een prijswinnende laatste cover.

Meer dijbenen

Gepost op 13 december 2011

‘Ik botste met mijn hoofd tegen het geparfumeerde dijbeen van een onmogelijk mooi model.’ Tussenkop in 360 Magazine.
Soms hoor je in één week drie dingen die niet te geloven zijn. Géén fraude bij de 1-7 in Zagreb. Gerard Joling ging naar bed met Tatjana. En eindelijk, na jarenlange gesprekken met uitgevers, is het gelukt tijdschrift 360 van de grond te krijgen. Tijdschrift 360, strak vormgegeven, selecteert elke veertien dagen het beste uit zo’n negenhonderd buitenlandse dagbladen, tijdschriften en online media. Van El País en The Guardian tot de O Estado de São Paulo. ‘Vergroot uw gezichtsveld met 510.000.000 km2!’ Van dat soort brochureteksten hou ik wel.
Waarom je een krant/tijdschrift als 360 in deze tijd niét moet uitbrengen? Het koor der verzamelde Nederlandse uitgevers verzamelde zich voor een open deur.
- Koor: ‘Alle artikelen die er écht toe doen, zijn al op internet in het Engels te vinden.’
Misschien waar, maar het Engels is voor velen toch een horde. Er is in het verleden een tijdje gedubd: moeten we de glossy Cosmopolitan wel/niet in het Nederlands uitgeven? De Amerikaanse Cosmo ligt hier toch al met redelijk succes in de kiosken? Er is doorgezet, de Nederlandse Cosmo verscheen en was een instant succes. Rondom de lancering van Playboy speelde dezelfde discussie. Gebleken is dat bloot in de moerstaal nóg meer gelezen wordt.
- Koor: ‘Kranten hebben het al zo moeilijk, moet er nóg een krant bijkomen?’
Dat er zoveel kranten zijn is juist een reden om 360 te lanceren, 360 Magazine selecteert en ordent. De wereld wordt door internet (en de euro) steeds kleiner, steeds meer buitenlandse opinie is ook relevant voor ons.
- Koor: ‘Tijdschriften verdwijnen, en daar heb je 360!’
Hollands Diep, deze maand laatste nummer. Avant Garde, laatste nummer, geen grappen over de naam. Staat tegenover: lancering Vogue en vanavond de lancering van Park Magazine, de Hollandse Vanity Fair. Er zijn in 2011 ongeveer 115 nieuwe publiekstijdschriften gelanceerd. En meer verdwenen, mompelt het koor.
Eén uitgever zei: 360 Magazine, misschien, maar dan écht aantrekkelijk. Zover is het nog niet.
Vettig door de bocht: wordt er in China niet vreemdgegaan door politici? Zijn er in Argentinië geen Zagreb-schandalen? Ging dé gay van de Oekraïne nooit naar bed met een Playboynaakt? Worden er in La Stampa geen grappige columns geschreven? Is een foto-sectie een te makkelijk idee? Ik lees in 360 na wat buitenlandse kranten over Huntelaar schrijven, en over Amsterdam en Bolkestein. Is het onjournalistiek om ‘Hollandse waar’ vaker als selectiecriterium te hanteren? Wat schrijft de Nezavisimaya Gazeta over bestuurder Cruijff?
Deze week ‘wervend’ op de cover bij het portret van Poetin: Belgrado, Indonesië, USSR, Oeganda.
In koor: svp meer geparfumeerde dijbenen.

Covercorset

Gepost op 6 december 2011

Op de redactie van de Amerikaanse Esquire liep een stagiair rond, ruim veertig jaar geleden. Hij had een geweldig idee: hij wilde de Franse president Charles de Gaulle interviewen. Kansloos, maar hij zette door. Na twee jaar kluiten in het riet hadden zijn collega’s het wel met hem gehad. Kappen joh, er is hier nog veel te doen. Waarna de stagiair zei: ‘Let mister De Gaulle do his own refusion’.
Als je zo denkt, krijg je wat voor elkaar. Bij het Nederlandse blad Runner’s World denken ze zo.
Want tenslotte liet Leonard Komon zich overhalen.
De Keniaan Komon (23), wereldrecordhouder 10 kilometer en 15 kilometer op de weg en gedoodverfd winnaar van de Nederlandse Dam tot Damloop, werd dit jaar door het blad Runner’s World in zijn bed gefotografeerd, op de ochtend van de wedstrijddag. Ook tijdens de race werd hij in allerlei poses in beeld gebracht. Hetzelfde gebeurde met mevrouw Jelly van der Brugge, recreante, tandarts uit Arnhem. Mooi tijdschriftidee, twee werelden met beeldrijm gevisualiseerd. (Terzijde: op vier seconden miste Komon die dag het wereldrecord Dam tot Dam. Thank you Runner’s World.)
Recreante Jelly, Keniase wereldrecordhouder, Marion Bloem, Dolf Jansen, wereldkampioen zevenkamp junioren Dafne Schippers, Abdelkader Benali, administratief medewerker Dave Vervenne uit Waver, je komt ze allemaal tegen in loopblad Runner’s World. Doelgroep: recordhouders én recreanten. Maar ook voetgangers of nóg slomer, want het blad is speels gemaakt, je komt net op tijd iets tegen om met een goed excuus lui lezend op de bank te kunnen blijven zitten. Veel toegespitste sportbladen redden het niet omdat ze alleen maar specifiek over hun bewuste sport schrijven: ontmoedigende trainingsschema’s, gezond dus vies eten, te nauwe kleding. Maar in Runner’s World lees je over Carl Lewis (stomdronken) en Usain Bolt (ondersteboven met zijn BMW M3). Lees je de Tweet van de Maand. Lees je veel over beginners, over de beste muziek-apps, blader je naar de rubriek Het Piekmoment of naar de vaste pagina met ’12 dezelfde vragen aan’. Van favoriete trainingsmaat tot: wel eens door een hond gebeten?
Runner’s World lezen is een aangename steeplechase: een leuke horde, een plas water, net op tijd een tussensprint. En elke maand op de laatste pagina de plekgebonden rubriek Foto Finish. Inderdaad, een beetje bladenmaker laat zo’n kans niet lopen. Het blad finisht met een opvallende foto.
Maar dan de start van het blad, de cover.
Pagina één van Runner’s World moet elke keer door de Amerikaanse licentiegever goedgekeurd worden. Gevolg: bijna elke maand dezelfde stoere jonge vrouw die je lachend tegemoet komt rennen. Joehoe, daar ben ik weer! Ook bladen als Cosmopolitan, Playboy, Marie Claire zitten in zo’n covercorset. Zelfs de coverteksten worden vertaald in de USA voorgelegd. Gevolg: altijd linksboven een veelbelovende kreet, samengevat: Haal meer uit je zomer. Op de januari-covers van 2010 en van 2011: Nieuw jaar, nieuw begin! En ongetwijfeld straks, op de januari-cover 2012: Nieuw jaar, nieuw begin! Bron: USA. De Amerikaanse cover van Runner’s World heeft al jaren in januari de tekst: ‘New Year, New You!
My fellow Americans: deze you houdt van het speels ingerichte huis, maar deze you vindt de voordeur ondertussen wat voorspelbaar.
Kan dat ook even vertaald worden?

Twitter Magazine

Gepost op 27 november 2011

Nieuwe media, nieuwe tijdschriften. Is geen contradictie. Lang leve dooie bomen, twitterde iemand in achttien tekens. Zelfs social media ontdekken: papier, eigenlijk best cool, kun je geinige dingen mee doen.
De blote kont van Anouk? Was ooit te zien op Twitter, nu te zien in het papieren magazine TwieT, 152 pagina’s, ‘de eerste twitterglossy van Nederland’. Met volgtips!
Ooit werd televisie uitgevonden, paniek in de printwereld, dreigende schermverslaving, waarom zou je nog een misdaadverhaal in Panorama lezen als het bloed al gratis van je scherm spat? Maar: televisie zorgde voor nieuwe tijdschriften. Zelfs voor een nieuw segment: de gossippers. Er sprongen steeds meer Bekende Nederlanders vanaf het scherm op je bank, nieuwe buurvrouwen met wie je ging meeleven, in tijden van zwangerschap, in tijden van overspel, liefst tegelijk. Ooit had je alleen Mies en Willem, nu heeft elke gescheiden soapie een weekje coverpotentie. Er zijn altijd Amanda Krabbés geweest, maar nu kennen we de borsten van Amanda Krabbé.
Ooit werd de computer uitgevonden. Waarom zou je nog info-tijdschriften bewaren als je zelf een digitaal archief kunt opbouwen? Toch: computers zorgden voor nieuwe tijdschriften. Print met nietje maakt je makkelijk wegwijs, geeft achtergronden en aaibaarheid. In een beetje kiosk liggen acht computerbladen, in De Bijenkorf telde ik er veertien.
En toen kwam reuzendoder internet met in het kielzog de app. Waarom zou je, stel je heet Libelle, nog tientallen medische tips geven als je met klikklikklik meteen bij blaasontsteking bent? Maar: tijdschriften veranderden op tijd en wat bleek ook: diezelfde dooie bomen zijn zeer geschikt om al die digitale innovaties toe te lichten. Tijdschrift Zoom.nl: over digitale fotografie & video. Maandblad iCreate: hét magazine voor je iPad, iPod en iPhone. AppsMagazine: 163 app-reviews, koken met apps en negen kinderboeken-apps. Printuitgave Radar moest er ook maar komen, na zoveel jaar Radar en Antoinette Hertsenberg op televisie. Volgende week verschijnt tijdschrift Muziek.nl magazine in een oplage van 50.000, uitgegeven door Website Muziek.nl. En verleden week het tijdschrift TwieT, met twietend vogeltje op het logo. Wanneer het tijdschrift Facebook? Wanneer het nieuwjaarsgeschenk LinkedInMagazine?
TwieT Magazine, sober vormgegeven en veel portretfotografie, verschijnt nu, in 2012. Dus is er een rankinglist. De Twiet-200. Maak kennis met de top-200 Nederlandse smaakmakers op Twitter. Giel Beelen, Wesley Sneijder, Doutzen Kroes. De usual Amanda Krabbés. Van soms zinnig tot vaak kroeggeleuter. Van Donald Duck die ‘kwettert’ tot Frits Wester: ‘Vorig jaar was ik de eerste die in de nacht de val van het kabinet kon melden’. Anderhalf miljoen Nederlanders hebben nu een twitteraccount. Dat blijkt dus een doelgroep, ook voor alive and kicking print. Zoals twitteren ook al eeuwen hip is, als je maar creatief bent. Op pagina 150 van TwieTmagazine een tweet vanaf de Titanic: Cold tonight, at least the icebergs are pretty.

Gedrukte leraren

Gepost op 15 november 2011

Wie ligt daar? Daar ligt blad Fancy. En daar, onder verse aarde? Het blad Goedele. Om niet steeds maar te moeten bevestigen dat er behoorlijk gespit wordt op de begraafplaats, doe ik alsof ik de vraag niet hoor en zeg: kijk naar de luxe culinaire titels. Delicious, Jamie. Meer titels dan ooit. Kijk naar de landenbladen. España, En France. Meer dan ooit. En de geschiedenisbladen. In een beetje kiosk liggen er zeven. Bovendien: Maand van de Geschiedenis. Nacht van de Geschiedenis. Historische scheurkalender 2012. De Libris Geschiedenis Prijs. Vroeger was geschiedenis saai, behalve als de leraar mooi kon vertellen. Dat heeft men goed onthouden. Die leraar van vroeger heet nu tijdschrift. Of biografie.
Pieter Jelles Troelstra zag zijn gezin te weinig, vond hij. Daarom nam hij zijn kinderen Dieuwke en Jelle soms mee als hij ‘s avonds ergens een toespraak moest houden. Op weg naar het zaaltje in de provincie zei hij dan: als jullie nu een woord noemen, hoor je dat straks in mijn toespraak terug, op zó’n manier dat er applaus volgt. Kleine Jelle zei: zwembroek. ‘s Avonds hoorden de kinderen hun vader zeggen: ‘Maar dat amendement van de heer De Ram was, partijgenoten, niet meer dan een zwembroekje om de naaktheid van het wetsontwerp te bedekken’. Waarop het applaus losbarstte. (Einde citaat). Zo kun je óók laten weten dat iemand erg veel speecht, leuk met zijn kinderen omgaat, redenaarstalent heeft en moeiteloos de aandacht weet vast te houden. In de Troelstra-biografie komt alles en iedereen langs: Lenin, dreigende staatsgreep, Domela Nieuwenhuis, Tweede Internationale. Maar alleen de zwembroek-anekdote heb ik vier keer doorverteld.
Het blad G-Geschiedenis, inclusief Lees het NA-magazine, is ook een leuke leraar geworden. Wil je een klas stil krijgen? Vertel over geld, seks of over voetbal. Dus op pagina 8: wat gebeurde er op 6 februari 1894? De eerste internationale voetbalwedstrijd van het Nederlands Elftal. Met foto’s. Krantenkop: ‘Nederlands Elftal maakt kennis met keihard spel tegenstander’.  Toen nog nieuws. Wereldnieuws in 1923: hyperinflatie in Duitsland. Stoken met bankbiljetten is goedkoper dan stoken met hout of kolen, fikt ook beter.
Nog zo’n geschiedenisleraar: maandblad Historia. ‘Ruim 6500 prostituees brachten geld in het laatje voor paus Leo X’. Of anders Historisch Nieuwsblad wel, maandelijks voor de klas. En om volledig te zijn: Quest Historie, Exploring History en de Maarten! (over hedendaagse geschiedenis). Het uitroepteken is, voor we vergeten het zelf te plaatsen, een vast onderdeel van het logo. Op de novembercover: ‘Het openbaar vervoer in Nederland is een puinzooi’. En alsof één popi vertellende leraar niet genoeg is, gaat Maarten! modieus doen: Johan Derksen volgende maand gasthoofdredacteur. Ik zeg: niét doen. (Hé, het personalityblad Derksen? Dat weer wel).
Historisch Nieuwsblad krijgt de klas stil met uittips, analyse van het TROS tv-programma Te Land Ter Zee, Robin Hood, de ondergang van een slavenschip. ‘Zo lagen de slaven opeengepakt aan boord’.
Prima toeven tussen al die gedrukte leraren geschiedenis.
Mladic dronk een glas met Karremans, in Srebrenica. The rest is history. Waar Historisch Nieuwsblad nr. 8 schokkende foto’s van laat zien.

Ranking-zóveel

Gepost op 10 november 2011

Ik ben een tijdschrift of krant, ik wil gespreksstof dus ik organiseer óók een rankinglist.
Maar er is al een Quote500.
Er is al een Volkskrant top-200.
Er is al een Evergreen top-1000.
Er is al een Beste iPad apps top 25, top 100, top 200.
Wat is er nog niet, dacht Viva. Een top 400. Dus eind van deze maand, voor de vierde keer: de Viva 400. Er zijn in Nederland behoorlijk wat jonge vrouwen die er toe doen, dus is het handig dat Viva, blad voor vrouwen onder de 40 jaar, elk jaar the brightest in town op een rijtje zet. Van webdesigner tot zeilmeisje, van schrijfster tot tropenarts, van appels tot peren. Wie wel? Wie niet? Wie niet meer? Ordeningsoefeningetje in chaotische communicatietijden. Tip: wil je als blad publiciteit en discussie? Maak een lijst met vrouwen. Want natuurlijk staan er altijd te weinig Fatima’s en Salima’s op, het is witte Sanne voor en Kim na. Zelfs Opzij kreeg die kritiek. Het blad publiceert deze maand de 100 machtigste vrouwen van Nederland, zonder excuus allochtonen, maar ook zonder Nebahat Albayrak. Gevolg: Woman Inc. antwoordt jaarlijks met de 101 kleurrijkste vrouwen. Alleen Woman Inc. van Raja Felgata kan zoiets zonder gezeur doen. Want: een rankinglist is één-op-één het blad, is de formule van de afzender. De ringtone van je blad moet klínken als je blad. Het Parool: de Amsterdammer van het Jaar.
De 100 machtigste kunstenaars ter wereld (Art Review).
De échte mannen Top100 (Panorama, afgelopen week, Johnny Hoogerland!)
De 100 rijkste voetballers (NuSport).
Ik sla seks en homo’s en mooiste benen (Cosmo) even over en ga aan tafel. Het blad Lekker, dé restaurantgids van Nederland, is bekend van de Lekker-500. Jaarlijks worden de 500 beste restaurants van Nederland op een rij gezet. Maken sterrenkoks zich daar druk over? Nou en of. Slapeloosheid. En dan is het nog niet eens 28 november: nieuwe Michelingids. Of 26 november: GrootSpraak, dé restaurantgids voor de wijnliefhebber deelt haar gevreesde ‘trosjes’ uit, voor de beste of zuurste wijnkaart-2011.
November is op afstand de zenuwachtigste maand van het jaar voor Jonnie Boer cs. Terwijl Sergio Herman van restaurant Oud Sluis altijd wint, ook nu bij Lekker, hij is de Bohemian Rhapsody van culinair Nederland. Pannen vol awards worden deze herfst leeggekieperd, en altijd op maandag want dan hebben de sterren tijd om op te draven. Michelin, Lekker, Special Bite, GrootSpraak en niet te vergeten de GaultMillau Awards. Want GaultMillau laat het niet bij een eenvoudige ranking, ze delen elk jaar ook nog veertien Special Awards uit. Van Chef van het Jaar tot Belofte van het Jaar. Van Terras van het Jaar tot Sommelier van het Jaar. Niet alleen een Gouden Kalf maar ook een Kalfje voor de beste openingszin, de beste filmkus, de beste achtervolgingsscène. Niet alleen de AKO-hoofdprijs maar ook een Akootje voor de mooiste laatste zin, de mooiste titel van een boek, de best geplaatste puntkomma;
Deze week doet weekblad Revu (ik wil gespreksstof) ook weer aan ranking. Ze waren gestopt met de jaarlijkse Top-25 irritantste Nederlanders, altijd Gordon en Ratelband in gevecht om plek één werd irritant. Maar drie weken geleden bedacht Revu een nieuwe Award: De Gouden Pauw 2011. Ringtone is blad. Wie had de meeste bedpartners?

Ditjes & Datjes

Gepost op 2 november 2011

Wie noemt zijn blad nou Ditjes & Datjes?
Dirk, van supermarkt Dirk van den Broek, noemt zijn blad Ditjes & Datjes. Een handzaam maandblad (oplage 650.000) met een beetje van dit en héél veel van dat. Heel veel glamour.
In het novembernummer de echte namen van wereldsterren. Heet jij Georgios Krylacos Pabayiotou? Yes, zei George Michael. Meteen daarna de rubriek  ShowbizzNieuws. Een paar pagina’s eerder: Showbizznieuws. Aan het eind: Showbizznieuws. Bekende Nederlanders onder de paraplu. Bekende Nederlanders in het roze. Bekende Nederlanders met hun huisdier. Carice van Houten noemt haar borsten ‘Tom en Bob’. Bij een topless scène zei ze een keer: ‘Kijk er maar eens goed naar, hier moeten we het straks mee doen’. In elk nummer de heer Pitt en heel vaak de afdeling Wendy van Dijk, George Clooney.
Dirks succesvolle maandblad bestaat al vijftien jaar, gratis mee te nemen in de supermarkten. Tel de oplages van Story, Privé, Weekend en Party bij elkaar op en nóg vallen ze in het niet bij glossygossip Ditjes & Datjes.
Bijna elke supermarktketen kiest voor dunnere of dikkere culinaire meeneembladen. Allerhande of Jumbo Magazine, allemaal één pot nat, één pot appelmoes, een en al recept, een en al kom vandaag nog naar ons schap en maak vanavond die limoenribs met cajunfrites.
Dirk dacht ooit: niet nóg een receptenblad, maar wel iets wat mensen leuk vinden. Feitjes over bekenden, dát vinden mensen leuk, liefst met veel fotootjes erbij. En is het oud nieuws, dan warmen we het slim met een invalshoekje op. Ditjes & Datjes had ook kunnen heten: Kiekjes & Kliekjes. Want wat vinden mensen nog meer leuk? Puzzelen. Dus een puzzelrubriek. Dus een horoscoop. Dus een brievenrubriek. Je kunt zeggen: te lullig voor woorden, alleen de naam van het blad al. Je kunt ook zeggen: Nederlanders houden van te lullig voor woorden, doe maar gewoon dan doe je al Dirk genoeg, hoorde ik Van den Broek een keer zeggen.
Een schep er bovenop: waar houden doorsnee-consumenten het allermeest van? Van ons koningshuis. Dus neem mee, in de supermarkt, als de Ditjes & Datjes is uitverkocht: de handzame glossy Oranje Boven. Daar is ook geen merkenbureau aan te pas gekomen. Oranje Boven verschijnt drie keer per jaar en is groter dan alle Nederlandse Oranjebladen bij elkaar (oplage 450.000). Staat er iets origineels in Oranje Boven?
Eigenlijk wél.
De Cubaan Jorge Guillermo! Sinds 1996 de ex van Prinses Christina. Wat citaten uit Dirks goedmoedige Oranje Boven.
Waar hangt de luie arrogante ex van Prinses Christina tegenwoordig uit?/Werken haatte hij/Maar hij zou haar vernederen en bedriegen/Guillermo: Die K in KLM staat voor mijn familie, wist je dat?/Hij begaf zich op plekken waar getrouwde vaders niets te zoeken hebben. Einde citaten. Het bashen van Guillermo gaat drie pagina’s door.
Is dat nou Dirk? Ja, met veel consumentenkennis. Oranje Boven en Ditjes & Datjes zijn merkenbevestigers, ze zijn wat de supermarkt wil zijn: eerlijke waar en vooral dát wat de klanten leuk vinden. ‘Dirk kent u, kijk maar in de winkel, kijk maar in het maandblad’. Guillermo is volstrekt impopulair bij de klandizie, dus goed zo Dirk, zet het maar duidelijk op een rijtje.
Wendy van Dijk is populair, dus elke maand in Ditjes & Datjes. Maxima is populair, dus elke keer in Oranje Boven.
Kipfilet, Carice met haar Tom en Bob, George Clooney, de hoedjes van Kate. Bloemkool, Katja, paprikachips.
Dirk weet: het wordt gevreten.