Change: hét blad over organisatie- en veranderkunde. Change: hét blad over reizen en klimaatkennis. Change: hét blad van de dierenbevrijdingsbeweging in Nederland.

En Change: Vlaams ‘driemaandelijks positief mindstyle’ magazine, ook hier verkrijgbaar. Twee zinnetjes, om in de sfeer te komen. Grandma Chandra: ‘Veel kinderen die nu geboren worden, voelen en nemen al waar in die vijfde dimensie’. En: ‘Tachyon-energie is de nulpuntenergie waaruit het universum is opgebouwd’. Het voorwoord opent met ‘Beste Changer’ en eindigt met ‘Positieve groet’, niet van de hoofdredacteur maar van ‘bezielster’ Gina De Groote. Het blad Change gaat over veranderen, dat vermoeden is juist. Cohousing, ecologisch bouwen en weg met pijn & lijden volgens de Script-as-methode. Change zit ergens in het sterrenstelsel van het blad Happinez, maar er is een groot verschil: de Change-vormgeving past niet bij de Change-inhoud. De vormgeving is te hard, te vierkant, te recht voor de raap. Niet éen dubbele sfeerpagina, niet één foto boeit langer dan een halve seconde, veel te veel mensen die je rechttoe aankijken. De bekopping van de reportages scherpt de formule aan, fotografie en vormgeving doen dat totaal niet. De vormgeving van een blad als Flow accentueert het leuk-knusse. De vormgeving van het blad Hoe overleef ik accentueert het meisjesachtige. De vormgeving van Vrij Nederland accentueert het informatieve. Change laat met zijn bouwvakkers-vormgeving een bladenmakerskans liggen, de bekopping moet het, ach gut, nu helemaal in z’n eentje doen. Gevolg: tenslotte word je horendol van alle vijfde dimensies en holistische architecten, rond pagina 30 begint het giechelen.

Change, doe je naam eer aan, verkleed je! Het kan nog net, want Change is natuurlijk ook helemaal in Maya. Volgens de Maya-jaartelling vergaat de wereld, op 21 december 2012. Over change gesproken. Tijdschriften bereiden al themanummers voor. In Panorama week 49 gebeurt alles wat God verboden heeft, want je wordt toch niet meer gestraft. Delicious-oktober zegt ‘dit moet je éen keer in je leven gegeten hebben, dus nu’. En het blad Change krijgt een geheel nieuwe Change-vormgeving, eindelijk de nodige female touch.
Waarbij natuurlijk het allerbinnenste magische maancirkel-ik van de formule overeind blijft.

Delen

Iedereen en alles is de laatste jaren over Valentijn heengegaan, sex sells is een cliché geworden. Vanavond in Amsterdam: Protestavond tegen Liefdesverdriet. Vanavond op televisie: multiculti-relaties. Revu dacht: we doen er nóg een schepje op. Prachtige roodroze cover, slipje onder knieën, grote tekst: Ook vrouwen kijken porno. Chantal: ‘Ik kijk graag naar gangbangs’.
Arme Yes. Ja hoor meissie, draai je maar om in je graf, hoef je niet alles mee te maken. Want ongetwijfeld volgend jaar in diverse tijdschriften: niet alleen óver Valentijn heen, maar daarna snel omgedraaid en vol er tegenin. Hoera, eindelijk gescheiden / Zó maakte ik het uit / Zeven dramatische liefdes / Dé vreemdgaan-leugens (22 plus éen )/ Dit wou ik een keer en ik deed het. Revu met het thema Fuck Valentijn.

Sommige bladen doen niets meer aan Valentijn omdat ze er altijd aan doen. Viva, Cosmo. JAN. Sommige bladen doen er een vettige schep bovenop. Revu, Veronica Magazine.

Sommige bladen gaan voor het eerst prominent op de V-golf zitten. Zelfs de opinie-weekbladen doen, in hun strijd om geen maandblad te worden, aan Valentijn-2012. HP/De Tijd: Huis-tuin-en-keukenseks. Vrij Nederland, in rood Yes-hartje: Het geheim van de eeuwige liefde. Elsevier: Het geheim van een goed huwelijk. Braaf, damesblad, nauwelijks opinie.
Kijk uit Libelle, remember Yes? Ze komen er aan.

Delen

Ik was bij een workshop over authenticiteit. Vrij vertaald uit het Engels, inclusief de woordspeling: ‘Eigen aard is goud waard’. Noodzakelijk: hetzelfde DNA op elke pagina, in elke rubriek, in elke productie van je blad, om te beginnen op de cover. Omdat je anders als merk, als blad niet overleeft. In de kiosk wil je bomen zien, geen bos. Viva, Quote, Hoe overleef ik, Runner’s, Flow, Donald Duck, Happinez, Elsevier.
En het maandblad Truckstar.

Alles over en voor truckers. Het hele blad ademt Henk Wijngaard. Citaat: ‘Op de A2 bij Beesd komen we Arie van der Perk tegen met een joekel van een 105 ton-meter HIAB-kraan op zijn Volvo 8×2 trekker met vierassige Noteboom semi-dieplader’. Het voorwoord heet ‘Bijtanken’, de oplossing van de puzzel was ‘Chassisbalken’ en het Rotterdamse chauffeurscafé Appie Happie heeft het moeilijk. Op pagina 7 de Flappenactie: het flappenteam spot elke maand vijf truckers met een Truckstar-sticker op de bumper en beloont de chauffeur met vijftig euro, oftewel vijftigeuroflap. ‘Winnaar Theo rijdt het liefst naar Duitsland waar hij ontzettend kan genieten van de heerlijke schnitzels en Curryworst’. Aan dit soort niet geschrapte zinnetjes herken je de bladenmaker. Eigen aard, tot in de haarvaten. Ook goud waard: de rubriek Familieberichten.
Trouwen in een trouwauto? Soft gedoe. Emiel reed met zijn allerliefste, zijn glimmende giga Scania, naar het stadhuis. En bruidje Linda reed mee.

Je kunt bladen herkennen aan het vocabulaire, natuurlijk ook aan het aanbiedingen-palet. Te koop in de Truckstarwinkel: zilveren truckhangertjes, truckgespen, babyspenen, cabine-kerstverlichting, schaalmodellen en een cd-box met de mooiste truckersliedjes.
Het kernwoord van Truckstar is trots. Vooral trots op je truck: je gaat er mee op de trouwfoto, hij komt mooi gepoetst in het Fotojaarboek, hij doet mee aan de Verkiezing Mooiste Truck van het Jaar. Maar ook trots op de miljoenste verreden kilometer en als een Nederlander de Dakar-race wint, lees je over dubbele pagina’s: Oranje Boven.
Trots op wat wij, truckers, allemaal kunnen en waar wij, truckers, niet bang voor zijn. Winterweer? Niet zeiksnorren, even langs de sneeuwsteiger en de klapcontainer is schoon.
Truckstar-vocabulaire.

Delen

Nog zeven voorbeelden:
- Sinds jaar en dag, en maand, heeft Oprah Magazine Oprah Winfrey op de cover. Kijk, daar hebben we Oprah weer! Dus deze keer: een geheel getekende cover, op mevrouw zelf na.
- Time Out, thema: Dubai. Onderwerp: De 52 beste restaurants. Getallen werken overal. Op de cover al die megalomane Dubai-gebouwen, maar dan uit fruit gehouwen. Hapklaar Burj al Arab hotel. Tekst: ‘Warning, cover may contain nuts’.
- Het blad Noize bestaat vijf jaar en viert het vijftigste nummer. Tijd voor een ouderwets covergeluid. Het getal 50 opgebouwd uit langspeelplaten
- In Amerika loopt ‘the bloodiest campaign ever’. Dus dé kandidaten letterlijk aangeslagen op de cover van New York Magazine. PVV? Cohen? Verhagen!
- Vrij Nederland heeft het thema ‘dwarsdenkers’ en vertaalde dat op de cover letterlijk, de teksten zijn dwars in een hoofd gezet.
- Het Franse Libération deed wat je te weinig ziet. Spelen met de letters van de grootste covertekst. Frankrijk verloor de Triple A-status. De gesneuvelde A ligt onderin. Vrij Nederlnd. De Mrten. Finncieel dgbld.
- Time Magazine beantwoordde haar cover van een week eerder. Bijna zelfde beeld, andere tekst. Mitt Romney: ‘So you like me now?’

Leuk, om iets opvallends aan te trekken.
En niet alleen als je met veel mannen moet vergaderen.

Delen

Delen

ZB helpt de Bart de Graaff Foundation met communicatie, dus ging ZB’er Willem mee om Jeroen wakker te maken en dat op de gevoelige plaat vast te leggen. Willem: ‘Samen met de manager van de foundation Corine van Ruissen, met Coen en Sander en met de cameraploeg en een radioman stonden we voor het aanbellen op straat te vernikkelen. En te fluisteren. Erg spannend en precies zoals ik mij herinner van het programma van Bart “Waar kan ik je ‘s nacht voor wakker maken” (W.K.I.J.S.V.W.M., red.).’

Met de nachtelijke actie is het startschot gegeven van de Bikkelwerfcampagne 2012. De Bart de Graaff Foundation helpt Bikkels, jonge mensen met een levensbepalende lichamelijke beperking, bij het starten van hun eigen bedrijf. Meer informatie vind je op de site van de Bart Foundation.

Het blad Kinderen is keurig en verantwoord, al 35 jaar, al 400 nummers. Dus is het jubileumnummer van Kinderen een keurige en verantwoorde bevalling geworden, pietsie persen, klein knipje, hoera gezond, nul alternatieve aanpakken. Ruim 400 vertrouwde nummers, dus het jubileumnummer ook. Met één verrassing.

Eerst het vertrouwde.
In het blad 56 blonde vrouwen van in de dertig, en één klein rastajongetje. Op de cover een tekening van een blond zwanger poppetje, ontworpen door het duo van bureau Blond Amsterdam – Femque (zo schrijf je het) en Janneke, allebei 36 en hartstikke blond. Omslaan voor soortgelijk liedje: Jenny Smit (28), blond en zusje van. Verderop, twee zussen kregen bijna tegelijk een baby. Jannie (26) en Gerda (23), Hollands welvaren inclusief blond. Niet alle vrouwen in Kinderen zijn blond, wel allemaal midden dertig en good looking. Aha, het is feest, dus de vertrouwde feestproducties: feesttaartenproductie, feesttraktaties, zo maak je feestslingers, trouwfeest, vrolijk feestshoppen. Aha, we bestaan 35 jaar: dus een vertrouwd extra, een gratis mobiel. Aha, we bestaan 35 jaar, dus: 35 bekende Nederlandse vaders en moeders geven hun beste opvoedtip. Er zijn er 35 gevonden maar dan moet je Selma van Dijk (?), Susan Blokhuis (?) en Koert Jan de Bruijn (?) ook meerekenen.  Vertrouwde tips. Angela Schijf: ‘Regelmaat!’ Quinty Trustfull: ‘Wees te allen tijde consequent’. En Amanda Krabbé (Playboy, langdurig zonder kinderen op reis, ja/nee/ja gescheiden): ‘Het werkt écht: rust, regelmaat, ritme’. Toen de redactie van Kinderen uitgeschaterd was, bedachten ze voor de jubileumcover het tegenovergestelde van vertrouwd & regelmaat & consequent & ritme.

Het jubilerende blad Kinderen maakte een 100% getekende cover. Ligt nu in de winkel. Is dat zo bijzonder? Ja. Moet je daar lef voor hebben? Ja. Een unicum voor dit soort bladen. Opiniebladen wagen het er wel eens op, modeblad Elle had een keer een getekende cover, maar zal dat nooit meer doen. Bladen als Kinderen en Ouders van Nu moeten het van de directe emotie hebben: kijk eens wat een mooie baby, kijk eens hoe gelukkig ik ben, kijk eens mijn lieve meepuffende man is te vetgek. Een tekening brengt zo’n emotie niet direct over, ook al is deze gemaakt, zoals hier, door Femque (zo schrijf je het) en Janneke van Blond Amsterdam, van al die hippe serviezen in De Bijenkorf.
Ook het logo is deze maand getekend. En geen covertekst te bekennen, zelfs niet de jubileumkreet.
O wee: vertrouwde baby, alternatief geboortekaartje.

Delen

Al jaren zeggen print-personalitywatchers: waar blijft de Rieu? (En ook: Waar blijft de Jezus?) Mijn moeder van 94 gaat elke avond om half negen naar bed, behalve als André Rieu op televisie is. Mijn moeder gaat niet meer naar een optreden van wie dan ook, maar één keer per jaar rolt ze naar André, desnoods per ambulance.
‘Ma, waarom gaat u naar André Rieu?’
‘Het is zo vertrouwd elke keer, en begrijpelijk. En hij is zo aardig’. Kijk, dat zijn gouden tips voor de bladenmaker.
Het blad Rieu ligt nu in de winkel en het is gelukt, daar ligt dirigent/violist Rieu.

- Vertrouwd, dus over the top.
Glimmend, en dikker dan nodig is: 178 pagina’s. Meer foto’s dan ooit: 320 in één blad. Bijna allemaal van fotograaf Govert de Roos, die André al jaren volgt. Geen gewone viool maar een Stradivarius. Voor alle zekerheid meer dan zeshonderd koperblazers. In het hart van de glossy niet een mooie aflopende plaat, maar een ‘Unieke Mega Uitklap Poster’.

- Begrijpelijk, dus geen moeilijke bekopping.
Integendeel: troefkaart obligaat. Dat begint al op de cover. Groot: ‘Een kijkje achter de schermen!’ Wel eens eerder gelezen. Nog zes willekeurige headings: Via de snaren van mijn viool probeer ik ieders hart te raken/ Elke seconde is belangrijk/King of the waltz/Welkom in Wenen/André is zo charismatisch/ De wals is een spiegel van het leven. Einde headings. Vooruit, nog eentje. André, wie is je favoriete componist? Johann Strauss!  En tot slot de open deur-paukenslag op pagina 81: ‘Oefening baart kunst’.

- Aardig, dus in de Rieu-special geen problematieken.
Natuurlijk worden er wel eens musici ontslagen, natuurlijk zijn er meer vragen over zijn ziekte te stellen. En André, hoe zit dat nou met dat aanhoudende faillissementgerucht?
Maar: een professionele Rieu kan alleen op deze manier gemaakt worden. Het is niet de Maarten, we zijn niet bij BNN. (Hé André, speelt het wat na een lekkere snuif? Hé André, blijft er veel aan de strijkstok hangen?)

O ja, een kijkje achter de schermen, dat willen fans ook. Is geregeld. Alleen al die honderden foto’s, nooit verbleef een fotograaf zo lang zo vaak achter de schermen. André in bed, podiabouw in de Arena, coiffures vol krulspelden. Eindelijk een verhaal over die andere zoon (schilder), over de planning en de catering. Zoveel koperblazers, zoveel broodjes keer drie.
Een uitgesproken Rieu, permanent in jacket, glimmende manchetknopen.
Makers blij, André blij, Strauss blij, moeder blij.

Delen

Delen

Hoe overleef ik… is een merk-sprookje. Het begon als boekje. Hé, het boekje verkoopt! Dus dacht schrijfster Francine Oomen: ik schrijf er nóg een, en nog een. De serie bleek succesvol en dan ga je om je heen kijken, vooral omdat de essentie van Francines vondst zich heel goed leent voor omzetting naar welk jasje ook. Van jasje musical tot jasje badschuim.

Essentie: ‘Ik ben een meisje van 13. Ik sta aan het begin van een reeks veranderingen, lichamelijk en psychisch. Ouders, vriendinnen, school, liefde. In Godsnaam help me, soms begrijpt niemand me en ik begrijp zelf ook veel niet’.

Hoe overleef ik (afgekort: Hoi) mijn lichaam, mijn brugklas, mijn leraar Frans, het zomerkamp en mijn eerste menstruatie? Dat kan als boek, maar misschien nog wel beter in jasje tijdschrift. Of, even een blinde greep in de Hoi-kapstok van nu: als luisterboek, tv-serie of film. Als musical. Etui. Agenda. Toilettas. Puberteit Special. Borstels. Duizenden nagelsetjes. Site, uiteraard. Antiklit spray. En dan kunnen de tube bodylotion en het Hoi make-uptasje er ook nog wel bij.

Alles wat aan de Hoi-kapstok hangt, ziet er hetzelfde uit. Vaste schrijfsters, vaste illustratrice. En vooral, vaste vormgeving. Van lotion tot musical: priegelpraggel. Van de rubriek Leesgek tot de tube badschuim: roze, lichtroze, donkerroze. Van de cover tot het musicaldecor: hartjes, sterretjes, handgeschreven tekstjes, tierelantijntjes. Als er maar -jes achter staat.

Overal jeuk, maar meisjes van 13 zijn er verzot op. Dus weten ze al jaren op de redactie van Hoi: niets veranderen! Niet aan de vormgeving en niet aan de inhoud. Je eerste bladenmakers-impuls is: de bladzuiger er op. S.v.p. schoffelen, s.v.p. groot beeld, s.v.p. forse covertekst. Maar het team van Hoi is kampioen zelfbeheersing. Wegens vakkennis nooit en nergens gerestyled! Kom daar eens om in de 21ste eeuw. En áls het al eens gaat gebeuren, naar het schijnt in het maartnummer, nou nou een pietsie dan. We gaan stoer doen, hier en daar schrappen we een paar krulletjes. Zonder aan de formule te tornen. Natuurlijk niet.

Want het merk Hoi werd een sprookjesachtig succesverhaal omdat Hoi écht bleef. Trouw aan meisjes van 13-plus met hun echte problemen. Van anorexia tot moeder die dood gaat. Niet opleuken met het blabla van een Bekende Nederlander. Niet verzoeten met een te mooi fotomodel. Geen make-up in de formule, geen modieuze Björn Borg. Dan donder je maar op naar de Tina of het blad Meiden (‘Doutzen en de wintertrends!’).

Eén nummer van Hoi verkocht wat minder (minder dan 50.000 ex). Er stond een te jong meisje op de cover. Ook Hoi-meisjes van dertien willen ouder lijken, niet twaalf. Bij alle vrouwenbladen is het andersom, op alle covers staan vrouwen die jonger, sprankelender, blonder en veelbelovender zijn dan de doorsnee lezeres. Van Viva tot Nouveau tot Vriendin. Eén rimpel teveel en het verkoopt niet.
Er is ergens een kantelmoment.
Hoe overleef ik.. het steeds maar ouder worden, dat is iets voor daarna.

Delen